Ubrania do biegania- siedmioletni test

To długa historia. Jakiś czas temu Edek Krzyżak umieścił na swojej stronie Moje Pireneje tekst o tym, w czym biega. Była tam masa kwarkowych rzeczy i właściwy Edkowi porządek. Zlinkowaliśmy to w sklepie, ale przy przeróbkach edkowej strony ten tekst gdzieś wsiąkł. Ponieważ pytaliście udało mi się go odzyskać. Nie wszystko jest już dostępne (rzeczom, które są nadal w ofercie dodałam linki), niektóre modele nigdy nie weszły do produkcji i skończyło się na prototypie, który testował nam Edward. Niemniej Edkowe bieganie to kilka dobrych lat w Kwarkach, 10 szosowych maratonów, 10 ultramaratonów górskich, Bieg Rzeźnika…niezliczona ilość kilometrów podczas codziennych treningów i pomniejszych zawodów. Uzbierał się sensowny poradnik jak się ubrać na każde warunki. Publikuję, prawdopodobnie się przyda.

Tekst i zdjęcia Edward Krzyżak:

Pewnie każdy kto biega ma swój ulubiony zestaw ubrań, w których dobrze się czuje. Ulubioną markę czy materiał, który mu pasuje. W zależności od stopnia aktywności, zasobności portfela czy potrzeby. Ja praktycznie od zawsze biegam (czy też chodzę po górach) w ciuchach KWARK

Uzbierała mi się całkiem spora kolekcja, zestaw na każdą temperaturę. Dobrze się sprawują, jestem zadowolony i nie sądzę bym coś zmienił. W każdym razie polecam.

Co do zakresu temperatury to oczywiście są to odczucia subiektywne. Tak to mniej więcej wygląda u mnie. Komfort cieplny to sprawa indywidualna. W chłodniejsze dni, szczególnie podczas wolnych biegów dla wielu poniższe zestawy mogą być ciut „za zimne”. A wszystko przedstawia się tak:

Temperatura ponad 20 stopni:

Pewnie dużo osób biega w koszulce na ramiączkach. Ja za nią specjalnie nie przepadam. Z kwarkowego zestawu wybieram więc lnianą koszulkę z krótkim rękawem (Cypr). Jest cieniutka, nawet lekko prześwituje. Leciutka i przewiewna. Luźna. Na upały idealna. Oczywiście nie zawsze w niej biegam. Często zakładam koszulki, które dostałem w pakietach startowych. O ile nie mają za dużo reklam. Nie wiem jak was, ale mnie osobiście denerwują te olbrzymie loga sponsorów maratonów. Szczególnie ulicznych. Bo w górskich sytuacja jest o wiele lepsza. Jeśli chodzi o spodenki to ja lubię różnego rodzaju legginsy, czyli obcisłe. Nie mam nawet luźnych spodenek. W lecie biegam w spodenkach Gazela. Zrobione z mikrowłókna (ThermPro light: 83% poliamid elastan 17%). Materiał jest cienki, elastyczny, dobrze odprowadza pot. Z tyłu kieszonka na zamek.

Temperatura 15-20 stopni:

Właściwie to można w tym samym. Aczkolwiek można by było nieco zmodyfikować górę na koszulkę bardziej przylegającą do ciała. Lepiej wtedy odprowadza pot. Nie jestem pewnie z czego ona jest zrobiona, chyba z Power Dry.

Temperatura 10-15 stopni:

Jeśli bliżej 15 stopni zakładam koszulkę z krótkim rękawkiem, ewentualnie len pod spód a na górę koszulkę. Albo zakładam koszulkę z wełny Merynosów. Ładnie przylega i odprowadza pot. Oddycha. Choć te koszulki są ciepłe i jeśli świeci słonko mogą być za ciepłe. Zmieniam też legginsy na legginsy z Power Stretch Pro. Jeśli bliżej 10 stopni to na koszulkę z wełny Merynosów zakładam koszulkę z krótkim rękawkiem.

Temperatura 5-10 stopni:

Temperatura spada. Góra może być. Choć w zapasie mam nieco inną koszulkę z wełny Merynosów. Kwarkowa 80-tka. Ma nieco przedłużony tył oraz miękki golf na zamek. Jeśli chodzi o dół to legginsy z Power Stretch Pro lecz nieco dłuższe, za kolana. Plus ewentualnie opaska.

Temperatura 0-5 stopni:

Pora założyć długie legginsy z Power Stretch Pro. Model nazywa się Irbis. Pięknie oddychają, odprowadzając pot. A z tyłu kieszonka na zamek. Jeśli chodzi o górę to wełna z Merynosów plus koszulka jeszcze wystarcza jak jest bliżej 5 stopni i szybszy bieg. Gdy bliżej zera lub wolniejsze biegi to mam taką koszulkę z cieńszego Power Stretch Pro. Nieco przedłużony tył i małą stójkę. Na głowie opaska lub ewentualnie czapka Profil (Wind Pro + Power Stretch Pro).

Temperatura poniżej 0 stopni:

Jeśli chodzi o ciepło kwarkowych materiałów, to moim odczuciu kolejność jest taka: len – cienka wełna z Merynosów – grubsza wełna z Merynosów – cienki Power Stretch Pro( Cordura) – normalny Power Stretch Pro. Gdy na dworze zimno najwyższa pora założyć do biegania bluzę z Power Stretch Pro. Model nazywa się Zmierzch. Ma kieszenie z tyłu, łapki i przedłużony tył. I odblaski. Jest naprawdę ciepły. I pięknie oddycha.

Ale musi być dobrze dopasowany, przylegać do ciała. Właściwie to pod spód nic nie zakładam. No chyba, że poniżej minus 10 stopni to koszulkę z cienkiej wełny ale musi być ciasna by pot nie zalegał. Nawet na wiatr Power Stretch Pro jest dobry. Na głowę albo opaskę albo czapkę Profil. Zamiast Zmierzchu może też być inny Power Stretch Pro. Na przykład z łapkami i kapturem. Również z przedłużonym tyłem. Do kompletu mogę też być rękawiczki z Power Stretch Pro. Ja nie zakładam, łapki w zupełności wystarczają.

Zostały jeszcze kurteczki. Ja generalnie nie biegam w kurtkach. Power Stretch jest wystarczająco ciepły, odporny na wiatr i wilgoć. Co na deszcz? Taki awaryjny, bo w deszczu raczej nie biegamy (no może w lecie, ale na jesień?). Mam taką kwarkową kurteczkę. Może być na wiatr, może być na awaryjny deszcz. Ma kaptur, łapki. Wiadomo, że rzeczy, które mają chronić przed deszczem trochę gorzej oddychają. Dlatego też pod spód trzeba założyć coś dopasowanego, odprowadzającego wilgoć. Np. Power Stretch Pro lub dopasowaną wełnę. I druga kurteczka, którą mam od niedawna. Materiał zewnętrzny Pertex Microlight, wypełnienie Polartec Alpha. Kurteczka jest super! Leciutka, cieplutka, nieprzewiewna. Całkiem nieźle oddycha więc można żwawo się ruszać. Nie biegałem w niej jeszcze, bo to nie wiem ile stopni n minusie musiało by być. No chyba, że na wolne biegi zamiast Power Stretch Pro. Ale tak po treningu czy zawodach, czy nawet przed startem by nie tracić ciepła doskonale się nadaje.

PS: Prototyp czarnej kurtki, w której Edward nieco się pocił nie wszedł do produkcji, zastąpiliśmy go Costaboną

Powerstretchowa koszulka (z ostatniej fotki), jest nadal w planach, czasu zabrakło. Ten materiał w postaci legginsów testowała też dla nas Leśna

Wspomniany cienki powerstretch nigdy nie znalazł się w ofercie. Zdyskwalifikowaliśmy go za mechacenie. Miał w tym swój udział również Drzewol.

Krótkie legginsy Edka były robione na życzenie. Trochę się różnią od modelu ze sklepu (lampasy, długość), gdyby ktoś takie chciał możemy zrobić.

jak się ubrać na zimową demonstrację?

Ciepło. To może trwać, może się też cyklicznie powtarzać więc warto zachować entuzjazm i zdrowie. Ciepło to spokój, to opanowanie. Ogrzanego trudniej wystraszyć czy zdenerwować. A spokój to nasz największy skarb. Tak naprawdę o niego się tak martwimy. To pokój wywalczyliśmy ćwierć wieku temu. Pewność jutra. Możliwość decydowania, bycia sobą.

Reasumując ubierzcie się ciepło. Po którejkolwiek bylibyście stronie.

Na nogi- buty na grubej podeszwie i jak najcieplejsze skarpety (to dobry moment żeby sięgnąć po walonki). Demonstracje są pokojowe, dużo tam stania, mało intensywnego ruchu, a grunt już zimny nawet kiedy nie ma mrozu. Pod spodnie- ciepłe kalesony, najlepiej legginsy z Powerstretch, na ciało -cieplej niż na zwykły spacer. Wełniana bielizna, powerstretche, highlofty na wierzch coś nieprzewiewnego- grube płaszcze, nawet kurtki puchowe (chyba, że macie Polarne). Rękawiczki, podwójne czapki (np z Rycerska z windpro). To też ważne. Też solidnie chroni.

Kiedyś przed ponad ćwierćwieczem, na Krakowskim Przedmieściu, na Nowym Świecie skandowaliśmy do uzbrojonych po zęby Zomowców: -chodźcie z nami nie z pałami…  (ze słabszymi, z tymi którym się odbiera prawa- nie z butą, przemocą i siłą). Wtedy wydawało się to oczywiste, teraz chyba się zamotało, zmętniało. Chociaż… aura u nas mniej więcej ta sama, a władza tak jak wtedy- w limuzynach.

Szlak długodystansowy

na zdjęciu oznakowanie długodystansowego szlaku – wszędzie w zachodniej Europie to samo- polska flaga.

żegnamy błękitny len

To smutna wiadomość. Zdecydowaliśmy się nie kupować więcej błękitnego lnu. Był kontrowersyjny. Miał i zwolenników i wrogów. Większość z Was była z niego bardzo zadowolona, ja też, ale prawda o łyżce dziegciu w beczce miodu zadziałała i w tym przypadku. Kilka osób napisało nam, że czują się rozczarowani więc zniechęciliśmy się.

Na zdjęciach jedna z odesłanych nam przed kilkoma dniami koszulek.

Tak, to prawda. Len to nie syntetyk. Ma trochę wad. Nigdy nie stanie się jedną z tych przewracających się latami po szafach rzeczy. Taką, z którą nie wiadomo co zrobić. Posłuży nam przez sezon czy dwa i odejdzie. Jeśli chcecie może nawet odejść na kompost.

Nie wiem tylko co teraz zrobić? Len nie jest łatwy w produkcji. Jest zbyt drogi żeby zainteresowały się nim wielkie marki. Pewnie zawsze zostanie w niszy. Są ludzie, którzy go bardzo lubią, innym (być może) nie spodoba się nigdy. Nie chciałabym zawieść tych pierwszych (sama zresztą do nich należę) i nie chcę narażać na rozczarowanie tych drugich.

Znalazłam awaryjne wyjście- dzianinę z troszkę grubszych włókien. Noszę ją teraz. Jak to len pięknie pachnie mi sianem. Schnie w oczach, w upał (akurat mamy) czuję chłód. Na pewno nie będziemy go barwić (żeby nikomu nie wyblakł w plamy i żeby w przypadku zalania złośliwym sokiem można go było ugotować lub wymoczyć w wybielaczu). Z tych powodów pewnie okaże się mocniejszy i trwalszy (jeśli zaakceptujecie coraz jaśniejszy z czasem kolor- to typowe dla naturalnego lnu). Ma jedną istotną wadę. Z wyglądu przypomina bardziej naszą starą koszulkę Włosiennicę- tylko cieńszą. Wagowo nie odbiega od błękitnego (moja koszulka waży ok 100 g), ale ze względu na użycie grubszych włókien i inny, znacznie luźniejszy splot jest też jeszcze bardziej przezroczysta.

Napiszę Wam za kilka dni jak się nosi. Na razie jestem zadowolona.

PS: o kolejnej koszulce, która padła przed końcem drogi wyczytałam wczoraj w książce Łukasza. Tym bardziej cieszę się, że przechodzimy na grubszy, solidniejszy splot. Nigdy nie polecałam tych cieniutkich na ekstremalnie ciężkie warunki, ale nie rozmawiam przecież z każdym, a ponieważ wszystkie inne nasze rzeczy są legendarnie trwałe, trudno się dziwić, że delikatność lnu komuś umknęła. Fakt faktem, że nosi się go cudownie.

Powerstretch dla dzieci

Nie wiem czy już Wam pisałam, że zeszliśmy ze stopniowaniem dziecięcych ubranek aż do 80 cm? Udało nam się przymierzyć na kilkoro maluszków. Wygląda na to, że wszystko pasuje. Lepsza jest chyba wersja bez łapek- bo na początku można rękawek troszkę zawinąć, a potem w razie gdyby zabrakło dodać mankiet (doszyjemy jak trzeba, to drobiazg). Podobnie jest z legginsami. Pokazuję to teraz, bo może planujecie letnie wakacje, a w powerstretchu dziecku będzie na pewno sucho i ciepło. I w górach, i na żaglach, i w mokrym piasku. W takim ubranku można dowolnie szaleć. Nie zniszczy się, szybko wyschnie. Dziecko się w nim nie spoci, a jeśli usiądzie na mokrym nie zmarznie.

Nie ma pewności czy lato okaże się zimne, czy ciepłe, ale maluszki z pewnością będą bardzo aktywne- jak zwykle :)

jak się ubrać na wyprawę polarną? :)

To w cudzysłowu. Nie wiem jak nasze wyczyny mają się do dokonań innych. Mieliśmy inne cele, inny plan. Tak czy siak zimowy miesiąc w Arktyce, 500 km na nartach w bezludnym wietrznym terenie pozwala mi myśleć, że coś już wiem, i że to coś być może się przyda.

Przez cały czas nie zdejmowaliśmy z siebie bluz Polarnych (ja miałam  zwykłą, Jose Polarną Plus) i takiż legginsów. Ten zestaw sprawdził się w temperaturach od lekkiego mrozu do wichury przy -20-tu. Jako bieliznę oboje nosiliśmy koszulki Abeille. W najzimniejsze dni wkładałam pod Polarną dodatkowo starą bluzę kajakową, w krytycznym momencie (dopadł mnie straszliwy katar) na to wszystko założyłam jeszcze powerstretchową bluzę z kapturem i łapkami, własność Jose (na wierzch, bo to była XL-ka). Na to wiatrówkę Laponię -damski odpowiednik Costabony. Wiało okrutnie, a ja byłam strasznie przeziębiona. Jose nigdy nie wkładał nic więcej niż Polarna. Śnieg przerabiał go momentami na bałwana, ale ponieważ był to śnieg zmrożony i suchy odpadał sam. Pot wyrzucony przez Polarną na wierzch zamarzał tworząc bardzo malowniczy szron, ale potem sam znikał, sublimował albo się wykruszał… Jose to nie przeszkadzało. Nie zwracał na to uwagi. Nie zabrał Costabony tylko goretex, który powodował, że strasznie się pocił więc lepiej mu było bez niego. Pocenie w arktycznych warunkach to błąd. Staraliśmy się go bardzo unikać.

Polarna wystarczyła Jose nawet przy huraganowych wichurach. Nosił do niej ciepłe goretexowe rękawiczki, w których z kolei ja się pociłam. Nie pozwalały mi też na robienie zdjęć, więc ostatecznie prawie przez cały czas chodziłam w starych kwarkowych z highlofta i windpro. W wietrzne dni nosiłam czapkę rycerską z windpro, w bardzo ciepłe baranka z bipolaru. Bardzo często miałam na głowie kaptur, lub oba od wiatrówki i od Polarnej. Jose niemal zawsze chodził w kapturze Polarnej i w baranku z powerstretch pro. Na czas stawiania namiotu czy innych precyzyjnych czynności wymieniał swoje grube rękawice na nasze kwarkowe z powerstretchu.

Na nogach mieliśmy zawsze Polarne legginsy i nieprzemakalne spodnie. Czasem było mi w moich ( zwykłych no name) lekko zbyt ciepło (chyba za bardzo nie oddychały), ale za to mogłam bez przykrości siadać na śniegu i zapadać się tak głęboko jak wypadało. Legginsy Polarne są naprawdę niesamowite. Bez najmniejszej przesady mogę powiedzieć, że uratowały nam tyłki :)

Do tego skarpetki z Navy -Walonki ja jedne, a Jose na raz aż dwie pary na raz. Z innych zabranych ubrań przydał mi się jeszcze kominek, jedwabny szalik (ja takie po prostu lubię), maska z aquashell i lniany ręczniczek (jako chustka do nosa). Miałam jeszcze cienką wełnianą koszulkę i kalesony Suwałki (do spania w chatkach i na podróż). Nie przydały mi się tym razem nasze zwykłe powerstretchowe legginsy– Polarne były od nich znacznie cieplejsze. Założyłam je jako spodnie wracając- jako jedyne były nieśmierdzące i czyste. Na przyszły raz zamiast nich spakuję dodatkową koszulkę żeby nie pożyczać.

Więcej ubrań nie miałam. Jose miał tę dodatkową koszulkę, którą ja założyłam raz w chwili kryzysu, a on na podróż powrotną promem i samolotem i czyste spodnie- moim zdaniem zbytek, z drugiej strony jak tu się dostać inaczej z Saragossy do Barcelony… Przecież tam upał.

Oboje mieliśmy nasze wielkie nieprzemakalne płaszcze, które narzucaliśmy na wietrznych postojach. W Skandynawii ich rolę przejmują postojowe „niby namioty”- osłony przed wiatrem, my lubimy nasze płaszcze, pozwalają nam na wykonywanie różnych czynności co w takim schronie byłoby niemożliwe.

Poza tym wszystkim mieliśmy jeszcze puchowe kurtki (grube, wyprawowe od Robertsa), a ja miałam takież puchowe spodnie. Te rzeczy nosiliśmy tylko na biwakach. Ja w swoim komplecie spałam.

Nie marzliśmy, chociaż osłonięcie zakatarzonej twarzy jest trudne i nieskuteczne (trzeba wycierać), więc moja zrobiła się przesuszona i wściekleróżowa. Jose (szczęściarz) tylko się ładnie opalił.

Używaliśmy linomagu i maści z witaminą A (zamarza i się rozwarstwia, ale jak ją ogrzać i pougniatać znów jest ok.), pomimo tego mocno nam popękały palce. To stała zimowa przypadłość, zdarza się nam każdej zimy, też w górach.

Wełniane majtki, które zabrałam do testowania są fajne, damska forma wiatrówki, równie dobra jak Costabona. Bardzo mi pomagała wysoka garda i dobrze się trzymający głowy kaptur. Ogólnie- wiatrówka wytrzymywała śnieżyce i huragany więc zabieranie do Arktyki czegoś bardziej nieprzemakalnego jest chyba zbędne. Ważniejsze, żeby to coś oddychało. Nic nie wychładza tak bardzo jak pot, poza tym to warunki, w których nie da się umyć.

Rzeczy, których na sobie nie miałam (legginsy, dwie pary skarpet, dwie pary rękawiczek i dwie majtek na zmianę, dodatkowa czapka) zajmowały mi tylko odrobinkę miejsca. Niewiele tego jak widać, ale się sprawdziło. 3 ostatnie zdjęcia są autorstwa Jose.