ciepłe góry na zimę

Nie napisałam Wam o tym miejscu w zeszłym roku- nie wyrobiłam się. Teraz piszę, bo nadszedł na nie najlepszy czas. Jeśli kiedykolwiek jechaliście szosą z Lleridy do Vielhy (to trasa popularnych autobusów w Pireneje) musieliście zapamiętać wąski kanion otoczony ścianami urwistych gór (Sierra de Montsec). Jakieś 40 km przed Pont de Suert (to tam zaczyna się GR15). Przez ten sam masyw przejeżdża się też innymi drogami, wszędzie trafiając na piękne skały (np wspinaczkowe rejony w Oliana). Ten kanion zapamiętałam najlepiej. Przez lata przyglądałam mu się zafascynowana i zastanawiałam się czy kiedykolwiek zdarzy mi się obejrzeć go z bliska. I zobaczyłam.

Na początku grudnia zeszłego roku uciekliśmy z zasypanych śniegiem wysokich gór. Mieliśmy jeszcze 2 wolne dni, pani w informacji turystycznej poradziła nam żeby jechać do Congosto de Mont Rebei. Pojechaliśmy nie wiedząc gdzie to. W Pirenejach szalał huragan, sypał śnieg. Zjazd spod tunelu Vielha był zasypany, dla Jose nieprzyzwyczajonego do śniegu, nieznającego zimowych opon- makabra. Przykleiliśmy się do jakiegoś pługu i w ciągu godziny wydostaliśmy z zimy. Przez kolejną, może niecałą padało i nagle wyjechaliśmy z chmur. Świeciły gwiazdy. Stanęliśmy na pierwszym parkingu. Jose padł. Rano okazało się, że jesteśmy już w paśmie nadmorskich gór ciągnącym się równolegle do Pirenejów. Bez wielkich kłopotów znaleźliśmy Congosto. Był tam parking – płatny i to aż 10 Euro. Panienka widząc, że się dziwimy zaznaczyła, że to tylko w weekend, i że jak chcemy możemy sobie zostać na noc. Tak zrobiliśmy. Wychodząc widzieliśmy jak plac się zapełnia. To znane miejsce, ale ludzie chodzą nim tylko kawałek- wzdłuż błękitnego kanionu, w którego ścianie wykuto przejście. Prowadzi nim długodystansowy szlak- GR1- historyczna, kupiecka ścieżka biegnąca przez kilkaset kilometrów równolegle do Pirenejów. Ciekawa, jedna z tych, które odłożyłam na później. My wyszliśmy na inną- jednodniową górską pętelkę (jest kilka możliwości). Nie było tam żywego ducha, były za to piękne widoki i dzicz (rezerwat). Była też wieś- na oko niemal opuszczona- Alsamora. Zrobiliśmy tam wielką głupotę. Widząc drabinę wdrapaliśmy się na skalny balkon pod służącą kiedyś do obrony średniowieczną wieżą. W drugą stronę prowadziły schody- sądziliśmy, że to wygodne zejście, niemniej na końcu znów była drabina schodząca na drewniany podest- dobrze, że go nie obciążyłam całym ciężarem- był zapadką!

Kanion zostawiliśmy na poniedziałkowy poranek. Dzięki temu byliśmy sami, ale góry nakrywał jeszcze cień. Przepiękne miejsce. Łatwo dostępne z Barcelony (z dworca Nord co jakieś dwie godziny jeździ autobus do Vielha, trzeba wysiąść w Montfalco), ciepłe nawet zimą (w słoneczny dzień prawdopodobny jest upał), dzikie, interesujące- w sam raz na ucieczkę od śniegu i pluchy. Widać stamtąd Pireneje, ale pogoda z reguły jest inna. Suchsza, cieplejsza.

15 października o 12-tej

Jutro w samo południe pokazuję zdjęcia w Strefie Kontynentów na World Travel Show w Nadarzynie. Przygotowałam zestaw bardzo osobistych fotografii uzbieranych podczas ostatniego roku. Nie znacie ich. Tylko kilka opublikowałam przy jakiejś okazji na blogu, inne na mojej fotograficznej stronie. To cykl, nad którym pracowałam przez rok, od wyjazdu w Breheimen- Reinheimen z Lidką, przez wrześniowo październikowe Alpy z Jose, listopadowe Pireneje, grudniowo- styczniowe Alpy Apuańskie, marcową Laponię i czerwcową Islandię. W sumie 4 miesiące, 2000 km pieszo, wszystkie pory roku z przewagą zimy. Zależało mi na opowiedzeniu o tych miejscach wizualnie, w miarę możliwości bez słów.

Czy to się udało okaże się jutro. Zapraszam Was wszystkich, szczególnie tych, którzy są blisko. Do Nadarzyna jeździ bezpłatny autobus z Dworca Centralnego w każde pełne pół godziny. Rozkład jazdy jest na stronie targów.

Jestem upiornie przeziębiona więc bardzo proszę trzymajcie kciuki.

Strefa Kontynentów- 14-16 października w Nadarzynie

14-16 października będę w Nadarzynie w Strefie Kontynentów na World Travel Show. Mamy tam swój kącik, zabiorę wszystko co mi przyjdzie do głowy i to o co mnie poprosicie (dlatego piszę o tym już teraz). Chciałam opowiedzieć- jeśli się uda w formie warsztatów- o problemach, które najczęściej poruszaliście na blogu:

1-o tym jak się spakować na każdy możliwy wyjazd (przygotuję się na wszystkie zbadane przeze mnie okazje, od łażenia po górach wiosną, latem jesienią i zimą, przez wyprawę polarną, nurkowanie, narty  (i te) , autostop, wyjście z psem… i co tam zechcecie ( o ile wiem) :)). Jak zwykle postaram się wybrać i zademonstrować absolutne minimum.

2- jak się ubrać żeby nie marznąć. Opowiem o wszystkich interesujących przypadkach przy dużej aktywności i w bezruchu. Postaram się pokazać na przykładach, o ile tylko się znajdzie ochotnik:)

Nie byłam jeszcze na takim spotkaniu więc nie wiem jak to technicznie zorganizować. Myślę że mogę powtarzać warsztaty o ile zbiorą się chętni, bo umówienie się na konkretne godziny może się w praktyce okazać trudne. Program imprezy jest bardzo bogaty, będzie sporo sławnych ludzi i mnóstwo bardzo ciekawych spotkań.

3- będę podpisywać Wędrówki Pirenejskie.

Poza tym wszytskim w sobotę w samo południe pokażę zdjęcia, nad którymi pracowałam przez ostatni rok. Publikowałam je w międzyczasie w kawałkach na Peronie4, na facebooku, na blogu. Teraz mam wrażenie, że już tę serię skończyłam, że pokazałam wszystko co chciałam, ale ponieważ nikt tego jeszcze w całości nie oglądał, trochę się oczywiście stresuję.

Bardzo liczę na to, że przyjdziecie i mnie wesprzecie. Do zobaczenia!

 

 

Prix de la Photographie Paris

Mam wyróżnienie, za zdjęcie z listopadowych Pirenejów- nazwałam je November, nie liczyłam na sukces więc nie najlepiej je opisałam –http://px3.fr/winners/zoom2.php?eid=1-61612-16

W galerii zwycięzców  jest mnóstwo pięknych zdjęć, wiele takich, które widywałam w innych konkursach i podziwiałam nie sądząc, że moje wyląduje kiedyś tuż obok.

http://px3.fr/winners/hmention.php?compName=PX3%202016

NovemberFotografia powstała w pospiechu, już po zmierzchu na zejściu do parkingu przy Estany de Llauset. Dotarliśmy tam nocą mając za sobą pętelkę po masywie Maladeta. Wszystko jest opisane ze szczegółami, kolejny listopad przed nami nic tylko jechać i fotografować!

Aiguestortes i Estany de Saint Maurici listopad15 cz3

Rano okazało się, że nasze poobijane kolana popuchły. Ruszaliśmy się jak muchy w smole, albo jak para dziadków. Skrótu widocznego na jednej z map oczywiście nie było. Znaleźliśmy za to trawers prowadzący do drugiej, na mapie też kropkowanej ścieżki przekraczającej Sierra de Tumeneja kolejną przełęczą, troszkę bardziej na wschód. Było sporo znaków, ale też mnóstwo lodu. Nieszczęśliwie wyjechałam na jakiejś trawce i bardzo mocno się uderzyłam w łokieć.  Trafiłam nim w kamień. Boli mnie do tej pory, a już minął miesiąc. Możliwe, że był lekko złamany, ale wtedy schodząc po oblodzonych trawkach do podchodzącej od Restanca ścieżki uznałam, że lepiej tego łokcia nie oglądać.  Co by to w sumie zmieniło. Mogłam nim ruszać i to wystarczyło.

Podejście było świetnie oznakowane (kopczykami). Początkowo szliśmy po trawkach wyżej pojawiły się znajome oblodzone bloki i cienki dziurawy śnieg. Przełącz była goła, a zejście trawiaste, upiornie strome i nieokopczykowane. Troszkę kluczyliśmy, ale udało nam się dobrze zejść. Obeszliśmy wysuszony kociołek (może latem stawek), i znów znaleźliśmy kopczyki. Prowadziły pięknie, trawersem dużego jeziora lądując potem na morenie dzielącej dwa stawy. Zeszliśmy nad mniejszy z nich, zjedliśmy i w tym czasie, wcale nie takim długim słoneczna pogoda zmieniła się w bury, wietrzny dzień. Kolory znikły, góry zszarzały. Nie poprawiło się już aż do wieczora. Przed czwartą doczłapaliśmy do schroniska Ventosa Cavell i uznaliśmy, że warto tam zostać. Na przyszły dzień Edward przepowiedział nam załamanie pogody. Wprawdzie nic na to nie wskazywało, chmury były bure i cienkie, wieczorem przerzedziły się nawet i czasem wyglądał zza nich księżyc, ale w Pirenejach pogoda potrafi się zmienić w godzinę, więc woleliśmy schronisko niż namiot.

Ventosa Cavell ma dobrą, ciepłą salę zimową. Niedawno gruntownie odnowioną. Drewniane łóżka, nowe materace, do tego byliśmy sami. Pamiętam, że kilka lat temu w październiku ta  sala była tak zapchana, że w powietrzu można było powiesić siekierę (nie ma tam wentylacji), a ściany aż drżały od chrapania. W sumie nie ma to jak listopad…

Rano okazało się, że jednak nie. Spadł śnieg. Wyła wichura. Zejście do Caldes de Boi zajęło nam cały dzień. Nie dlatego, że na szlaku jest tam coś trudnego, tylko niewiele widzieliśmy, ślizgaliśmy się po zalodzonych szkierach, kluczyliśmy szukając kopczyków czy kołków. Od Estany Cavalliers można by wprawdzie iść drogą, ale szybko nas to znudziło i znów wyszliśmy na szlak. Przysypane śniegiem błoto nie było szybkie. W Caldes wszystko już pozamykano. Schroniliśmy się na chwilkę pod daszkiem jakiegoś hotelu, żeby się czegoś napić i zjeść, a potem długo szliśmy szosą. Głupio, bo po drugiej stronie rzeki jest szlak. Jose storpedował mój pomysł powrotu do samochodu górą. Było mi tej zimowej drogi bardzo żal. Kilka km niżej złapaliśmy stopa. Dojechaliśmy do głównej drogi, znów ktoś nas podrzucił kawałek do dużej wsi. Rozkłady jazdy autobusów pourywano. Ktoś coś wspominał, że jest coś o piątej, potem powiedział,  że jednak nie… Odeszłam kawałek, żeby sfotografować góry. Wcale nie cały czas zakryte mgłą. Śnieżną zadymkę rozjaśniło piękne pomarańczowe światło. Zdążyłam je złapać tylko dwa razy. Jose krzyknął „autobus”! i ruszyliśmy biegiem w dół na opuszczony beztrosko przystanek. Kierowca zdążył już ruszyć, ale się dla nas uprzejmie zatrzymał. Wrzuciliśmy plecaki do bagażu. -Dwa do Espital de la Vielha -poprosiłam kalecząc hiszpański. -Nic z tego- usłyszałam- To pośpieszny, ja tam wcale nie staję…

Przez pół godziny siedząc tuż obok kierowcy zastanawialiśmy się co by tu zrobić. Kierowca stanowczo odmówił zatrzymania się. Podobno nie było już autobusu w dół. -To może zostańmy w Vielha i wrócimy sobie górą przez port de la Vielha -deliberował Jose z coraz mniejszą nadzieją.- Chyba lepiej piechotą tunelem- myślałam patrząc jak narasta wiatr. Dolina Barrabes zwężała się. Nad szosą przelatywały tumany śniegu, autobusem targały huragan. Dziwiłam się, że kierowca wciąż jedzie. Chwilami nic nie widzieliśmy, droga była już całkiem biała. -O to dolina Salenques… dolina Bessiberri gadaliśmy chyba do siebie widząc jak nam to wszystko umyka- to chyba tu – jęknął Jose- widzisz samochód? Nic nie widziałam. -Ukradli go- odparowałam zła. -Przecież nie było nas od kilku dni… -wysiadać- nie wytrzymał tego kierowca. Drzwi otworzyły się , do środka wpadł gęsty śnieg. Wyskoczyliśmy, wyrwaliśmy plecaki z bagażnika. Gracias, Gracias! krzyczeliśmy do wichury i zadymy. Przez szybę ktoś pokiwał głową. Banda frajerów…Z tym mogliśmy się w każdej chwili zgodzić. Kiedy tylko odjechał autobus, troszkę nas zasłaniający przed dujawicą odkryliśmy, że nie ustoimy na nogach. Próbowałam złapać latarnię, ale nie trafiłam, jakoś ta latarnia była szybsza. Jose chwycił się oburącz barierki i przejechał tak kilkanaście metrów jak pociąg. Ja przeskoczyłam na drugą stronę widząc nadjeżdżającą ciężarówkę. Za szosą wbiłam się w zaspę, ale przynajmniej nic mnie nie odrywało od ziemi. Nie wiem kiedy zrobiło się ciemno. Kilkaset metrów, które dzieliło nas od samochodu zajęło nam chyba z godzinę. Znaleźliśmy go oczywiście. Odkopaliśmy i póki jeszcze się dało opuściliśmy coraz głębiej zasypany parking… ale o tym następnym razem.

Teraz znikam. Bawcie się dobrze w Sylwestra i Szczęśliwego Nowego Roku!

pa:)