Masyw Maladeta listopad 15 cz8

Zamykaliśmy już pętelkę wokół Masywu Maladeta. Do samochodu nie było daleko, a nam wcale nie chciało się spieszyć. Długo podziwialiśmy wstające słońce. Dolinka, w której biwakowaliśmy była otwarta na wschód i światło dotknęło nas wcześnie, tuż po świcie. Nie od razu zrobiło się ciepło. Nocą nasze stawki skuł lód. Przez chwilkę nawet martwiłam się, że trzeba go będzie rąbać, ale znalazłam dostęp do wody.  To było bardzo piękne miejsce. Żal było stamtąd odchodzić.

Zwinęliśmy się późno. Zawróciliśmy kawałek. Porozglądaliśmy się.  Nie bardzo chciało nam się wdrapywać tą samą drogą, którą w pośpiechu pokonaliśmy wieczorem. Na jednej z map, dość już starej zaznaczono trasę wychodzącą z cyrku inaczej, wprost znad najwyższego stawku. Była kropkowana i rzeczywiście w terenie nie było nawet śladu ścieżki, za to znaleźliśmy kilka kopczyków. Ściana była jeszcze schowana w cieniu, stroma i oblodzona, a pomimo tego łatwiejsza do pokonania niż ta na wprost. Kopczyki wyprowadziły nas na kamienisty balkonik. Spływał nim spory strumień. Pomyślałam, że nie wypływa z niczego, więc chcąc to zbadać opuściliśmy znaki i przeszliśmy na prawą stronę kotła odnajdując w ten sposób GR11,5. Dalej szliśmy wzdłuż biało czerwonych „polskich flag”, nadal dobrze widocznych nad śniegiem. Szlak dotarł do pięknego jeziora (Estany Cap de la Vall), przez jakiś czas szliśmy trawersem nad brzegiem trochę powyżej ścieżki, bo mniej tam było stromego lodu. Dalej znaleźliśmy drogowskaz, a zza grani wynurzył się drugi staw. Częściowo pogrążony w cieniu i pięknie szmaragdowy- Estany Negre. Stąd można by teoretycznie wrócić na porzuconą przed tygodniem grań Balibierny. Spróbowaliśmy nawet i odechciało nam się po kilku krokach. Paskudny łamiący się lód na rozsypanych luźno wielkich blokach. Mieliśmy już takiego terenu dość. Zawróciliśmy na nowy GR, zdeptany już wcześniej przez „znajomą” parę dużych i małych butów. Szlak przechodzi wysokim trawersem ponad jeziorem, tuż poniżej grani. Niezbyt łatwo przy oblodzeniu, ale jeszcze nie niebezpiecznie. Zimą chyba bym tędy nie przeszła bojąc się lawin.

Dalsza część GR-u była dla mnie zaskoczeniem. Szlak poprowadzono pięknie. Wysoko, tuż pod granią aż do Collet de Estanyets (z którą miałam tyle problemów w grudniu 2012 roku). Teraz nie było tam nic trudnego. Ani odrobiny lodu. Na siodełku stał nowy drogowskaz z informacją, że do Rencluzy jest 11,5 km i 6, 5 godziny… Sfotografowaliśmy go oboje zastanawiając się któż mógłby tam tak szybko dojść. Nawet latem spora cześć tej trasy prowadzi po skalnych blokach, w każdych warunkach niezbyt wygodnych. GR schodził z Collet de Estanyets w stronę Estany de Cap de Llauset- gdzie co widzieliśmy z góry powstało nowe, wielkie schronisko. Najwyraźniej to dla niego przeznakowano szlak. Szkoda… Odwróciliśmy się do tego plecami i poszliśmy powłóczyć się wokół stawów Anglos. Lubię to miejsce, a i tak mieliśmy czas. Doszliśmy aż do Estany Fe. Cabana gdzie nocowałam kiedyś w grudniu była otwarta, staw jeszcze niezamarznięty, wszystko to oświetlone pięknym, ciepłym światłem zachodu. Troszkę zbyt późno wdrapaliśmy się na oddzielającą nas od Estany Llauset grań. Przejście, którego kiedyś bardzo się wystraszyłam zimą rzeczywiście jest miejscami strome, ale znacznie lepsze niż drugie zbocze, którego 3 lata temu nie mogłam zobaczyć. Za nic nie dałoby się nim wtedy zejść. Stok jest tam upiornie stromy. Latem to żaden problem, jest ścieżka, ale zimą kiedy zakosy znikną pod śniegiem zostanie tylko niedający się sforsować pion. Zeszliśmy na parking już po zmroku. Nie było żadnych samochodów (te, które widzieliśmy wcześniej musiały należeć do budowniczych schroniska).

Po ciemku sturlaliśmy się tunelem i dziurawą drogą. Włączyłam telefon. Przyszedł sms od Edka. Idzie front.  Załamanie pogody, wiatr ponad 100km/h, duże opady śniegu… Wiadomość pochodziła sprzed dwóch dni. Nadal dziwiąc się tą nieprawdopodobną prognozą (przecież w dzień był prawdziwy upał) zjechaliśmy aż na główną szosę, ciemną i dziwnie pustą. Przed tunelem Vielha mignął nam napis – przejście do Francji zamknięte! Pomyśleliśmy, że to roboty drogowe. Może dlatego nikt tędy nie jedzie deliberowaliśmy z gapiostwa mijając skręt do Conagles- gdzie mieliśmy zamiar przenocować. W ciemności jakoś żadne z nas go nie zauważyło. Nie mogąc zawrócić przed samym tunelem przejechaliśmy na drugą stronę do Vielha. Może nie warto wracać… pomyśleliśmy. Nie widzieliśmy świateł schroniska. Kiedyś prowadził go starszy pan, kto wie jak tam teraz jest, mamy listopad… Jose zaparkował w mieście i zadzwonił do Teresy. Żadne z nas nie ma internetu więc sami nic nie mogliśmy sprawdzić. Dopiero wtedy dowiedzieliśmy się o zamachach. Granice zostały zamknięte. Francja wypowiedziała terrorystom wojnę. Nie wiedząc co robić usiedliśmy w najbliższym barze. Przed telewizorem skupiło się kilkanaście osób. Na ekranie migał Paryż na zmianę z fotografią młodego Hiszpana, przypadkowej ofiary strzelaniny i wywiadem z zapłakaną kobietą, pewnie matką. Podłączyłam baterie. Zamówiliśmy kawę. Jose dzwonił i z kimś bez przerwy gadał. Na ekranie Holland maszerował wśród wyprężonych na baczność żołnierzy, wojskowy samolot startował w czarną noc. Coś podpisywał Putin. Poczuliśmy się tak, jakby wybuchła wojna.  Jakby świat już nigdy nie mógł być taki sam. Beztroski, Bezpieczny. Bez granic.

Ludzie wokół nas wyglądali na załamanych. Zrobiło się przejmująco zimno. Ciesząc się, że nie przeszliśmy do Francji znaleźliśmy jakiś tani hotelik jeden z tych przeznaczonych dla narciarzy i zostaliśmy w Vielha na noc. Conangles i tak było zamknięte.  Teraz otwierają je już tylko w weekend.

891 Razem 1 Dzisiaj

8 myśli na temat “Masyw Maladeta listopad 15 cz8”

  1. Odpowiadam na pytanie – ja ;). To wychodzi poniżej 2km/h, także luz hehe.
    Czyli jak ten szlak biegnie idąć od Renclusa, bo nie mogę się połapać? Trawersujemy ponad Cap de Vall mając ze po prawej stronie, przebijamy się przez grań, idziemy górą nad estany Negre, mając go w dole po lewej ręce (albo za granią w dole i go nie widać?), i idziemy górą mając staw Cap Llasuet po prawej ręce w dole (choć być może go nie widać bo jest za granią?) i dochodzimy do przełęcz Estanyests?
    Wtedy przechodził nad Europą zachodnia huragan Kate. I zbliżał się z Wysp. Ta prognoza się otrzymywała cały czas, trochę może ją złagodzili, ale i tak miało wiać z 70km/h.
    To ciekawe, coś tam u nas mówili, ale nie spodziewałem się, że granicę zamknęli. Miały być tylko kontrole? Też ciekawe które przejście, bo można się jak dobrze pamiętam na dwa sposoby dostać do Francji. W Bossot, przez przełęcz prosto do Luchon, lub dalej kawałek za Les. A w Bossot to często stoi żandarmeria czy nawet jakieś wojsko bo w pełnym uzbrojeniu.

    1. Tak też sobie pomyślałam :). Idąc od Col de Salenques- trawersujesz Estany Cap de la Vall mając je po prawej (widać doskonale idzie się kilkadziesiąt metrów powyżej lustra wody), na morenie pomiędzy nim, a Negre stoi znak. Nie przechodzisz przez przełączkę na wprost (chyba, że chciałbyś iść w stronę Balibierny).Szlak idzie ponad Estany Negre mając je po lewej stronie bardzo wysoko ponad stawem (widać go doskonale) i wychodzi na małą przełączkę. W dole widać nowe schronisko (nie od razu, troszkę trzeba zejść). Staw Cap de Llauset widać tylko przez chwilkę. Szlak idzie w lewo tuż pod granią, długo po poziomicy, a potem schodzi żebrem na Collet Estanyets częściowo po stronie Anglos.
      Granicę chyba zamknęli na amen. Nie jechały ciężarówki. Nic w sumie nie jechało. Za to sporo stało na parkingach. Podobno zamknęli wszystkie przełęcze i wszystkie tunele w Pirenejach, ale możliwe, że tylko na chwilę. Albo może nocą?
      Przejazd wprost do Luchon był na pewno zamknięty. Pamiętam jak migał napis, że Portillon cerrado. W sumie zamknięcie całego ruchu na dłużej jest chyba niemożliwe. To co wiemy, to od ludzi w barze i od Teresy. Nie spróbowaliśmy, bo w sumie po co. A huragan nas ostatecznie dopadł, tylko później.

      1. Chyba dobrze, że wyznaczyli nowy szlak. Fajny skrót na Salenques. Muszę tam kiedyś pójść. A można przejść tak jak na mapie od Cap Vall przez Collada Isards (to chyba przełęcz kozic, to pewnie stromo). Przejść to pewnie można skoro jest na mapie. Ale czy są tam jakieś kopczyki? Wtedy jest też fajny skrót do stawów Coronas.

        1. mieliśmy zamiar sprawdzić, ale było za dużo lodu. Popatrz latem.
          A szlak fajny, nie wiedziałam, że tak się da przejść, patrząc z dołu wygląda że niemożliwe, więc raczej bym na to nie wpadła. Żałuję tylko, że zbudowali schronisko

          1. Fajnie, że ty tam chodzisz po tych Pirenejach tak często i opisujesz. Mam już kilka inspiracji i powoli nie wiem co wybrać ;). No bo najpierw po „francuskiej stronie Andory” aż do Pica Estats, dalej ten szlak wasz i pierwszych zdobywców plus to nowe Gr11, kiedyś szliście z Val Lutor do Gavarnie….. ;)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *