Pireneje wrzesień 2012, Circo Goritz, Cirque Gavarnie

Rano lało, a momentami padał mokry śnieg. Większość ludzi zdecydowała się zejść. Wyszłam dość wcześnie i już na początku napotkałam problem. Malutka rzeczka tuż za schroniskiem wezbrała tak, że nie wiedziałam jak przejść. Mniej więcej metr skłębionej piany. Bez plecaka chyba dałabym radę skoczyć, z ciężkim plecakiem bez szans. Zwłaszcza, że trzeba by skoczyć z mistrzowską precyzją na stromą, a oślizłą skałę. Szumień pędził wąskim korytem… wokoło nie było nikogo, ale ktoś przede mną musiał to przejść. Widziałam znikające we mgle trzy osoby. Bez plecaków. Nie widziałam niestety jak przeszli. Z braku lepszego pomysłu zeszłam kawałek do szerszego i płytszego miejsca, ozdobionego kopczykiem, zdjęłam buty, założyłam sandały i przeszłam szeroką w tamtym miejscu na ponad dwa metry rzeczkę w bród.

Obejrzałam się za siebie, ale jakoś nikt za mną nie szedł. Grupki okrytych pelerynami ludzi schodziły kolejno do kanionu. Nic dziwnego. Prognoza pogody zapowiadała deszcz i śnieg, obsługa schroniska powątpiewała nawet czy uda mi się dostać do Sarradets. Ja sama myślałam, że to żaden problem, przeszłam ta trasę już kilka razy, ostatnio w czerwcu, kiedy leżał śnieg.

Za brodem wdrapałam się z powrotem na ścieżkę i poszłam przez Circo de Goritz na zachód przez ciąg skalistych hal. Droga jest zaskakująco mało widoczna i nieoznakowana.

Z gór lały się tony wody, łąki była pozalewane, wodospady wezbrane. Niesamowicie wyglądały duże rzeki, których wcale nie pamiętałam z lata, wpływające w niewielkie szczeliny i znikające z hukiem w gardłach krasowych dziur.

Przed przełęczą Milliares spotkałam trójkę zdenerwowanych i przemoczonych ludzi. Opowiedzieli mi, że idą z Sarradets, ale się pogubili i musieli przenocować w górach. Ucieszyli się, że do Goritz została im już tylko godzina. Nic im nie mówiłam o rzece, byli tak mokrzy, że pewnie przeszli bród tak jak stali- w butach.

Kiedy wyszłam wyżej zerwał się wiatr.

Zastanawiałam się czy lepiej iść przez Colado Descargador, a potem zejść do rozlewisk El Sumidero i podejść na Breche de Roland od dołu, czy pójść górą przez Punta des Crabineros. Jednak kiedy doszłam bliżej przełęczy górne chmury zaczęły się jakby rozwiewać. Przez chwilę prawie świeciło słońce. Pełna optymizmu, poszłam górą, chociaż dolna warstwa chmur zaczęła się niebezpiecznie podnosić. Dotąd niewinna mgiełka zgęstniała. Nie udało mi się sfotografować malowniczo zalanych okresowych jeziorek, a potem wokół mnie zrobiło się (dość jasne) mleko. Byłam już na tyle wysoko, że zamiast deszczu padał śnieg. W tym, którego napadało wczoraj odbił się pojedynczy ludzki ślad. Chociaż nie szedł bardzo sensownie poszłam za nim, tak to już  jest… ślady są sugestywne. Wspięłam się po jakiś skałach, a potem zeszłam ze stromego zbocza. Coś mi się wydawało, że to wcale nie ścieżka, ale we mgle usłyszałam męski głos, a potem zobaczyłam dwóch Hiszpanów. Spotkaliśmy się przy wielkiej jaskini- prawdopodobnie grocie Casterets. Hiszpanie bardzo się ucieszyli, że idę z Goritz i jeszcze bardziej, że to już niedaleko.

Nie rozumiałam z czego się cieszą, przecież do Sarradets też jest już  blisko. Nawet się trochę zdziwiłam , że są dopiero tu… ale może szli z samego dołu? Nie zapytałam. Nie spytałam też o dalszą drogę. Pamiętałam tą grotę, Przeszliśmy kiedyś obok niej z Jose idąc z Breche de Roland na Cuelo de los Sarios. Szliśmy wtedy po śniegu i droga wzdłuż skał wydawała mi się bardzo prosta. Teraz też nie zastanawiając się nawet poszłam śladem Hiszpanów, a potem zaczęłam chodzić w kółko.

Spróbowałam kilku różnych dróg. Była cała masa kopczyków, kilka ścieżek i coraz bardziej gęsta mgła. Padał deszcz ze śniegiem, a na kamieniach narastał lód. Ślad moich poprzedników zamiast podchodzić schodził. Mgłą nie pozwalała się domyślić dokąd. Zresztą szybko zinął w plątaninie skalnych bloków i dziur. Chodziłam po tym zboczu godzinami. Sama nawet nie wiem jak długo. Było dużo kopczyków i mimo mgły niemal zawsze jakiś przed sobą widziałam. Widoczność nie poprawiała się. Zeszłam daleko szukając jakiegoś odbicia, wielokrotnie wracałam, sprawdzałam inne warianty, kilkukrotnie znajdywałam swój ślad. Raz nawet się ucieszyłam… ślad to ślad, myślałam że to ktoś, kto wie dokąd iść. Trudno mi było uwierzyć, że ślad jest mój, ale but pasował jak ulał…Nie mogę powiedzieć, że się zgubiłam, przez cały czas wiedziałam gdzie jestem i pamiętałam gdzie jest grota. W końcu zrozumiałam skąd tyle kopczyków. To oznakowanie speleologów prowadzące do ogromnej ilości korytarzy. Ta góra jest niemal cała dziurawa. Skalne leje pojawiają się co metr, dwa. Niektóre są ogromne, inne to tylko okienka. Jest sporo szczelin. Wszystkich na pewno nie widziałam. Zdecydowałam się kolejny raz wrócić do groty. Nerwowo przyspieszyłam klucząc między oślizłymi otworami i w końcu wywróciłam się na skraju jakiejś jaskini. Nie wpadłam, chociaż byłoby gdzie, ale upadając uderzyłam skronią o ostrą krawędź jakichś skał. Zwykle upadam jak kot, teraz starałam się nie wylądować w dziurze, a kantu nie zauważyłam.

Zdenerwowałam się. Stwierdziłam, że dość tych bzdur. Wróciłam do groty, a potem poszłam wzdłuż skał nie oddalając się od nich na więcej niż metr. Cyrk Gavarnie oddziela od płaskowyżu Ordesy mur. Miałam go po prawej. Trzymałam się go. Tylko raz musiałam się troszkę odsunąć bo zbocze zrobiło się  strome i nie umiałam się na nie wspiąć.  Na stoku leżał gruby śnieg. Nie wiem w jaki sposób ominęłam jeden ciąg łańcuchów. W każdym razie nie pamiętałam go. Szłam wzdłuż pionowych skał po bardzo stromym zaśnieżonym zboczu wiedząc, że za jakiś czas w ścianie pojawi się wyrwa- Breche de Rolland. Szłam niemal po omacku. Po prawej widziałam ciemność- skałę. Po lewej mleko czyli nic. Bardzo się ucieszyłam kiedy po prawej pojaśniało.

Nie przewidziałam jednak, że we Francji jest taki wiatr. Za skałami wcale się tego nie czuło. Co jakiś czas spadał gdzieś koło mnie kamień, poza tym panowała cisza. Kiedy tylko wdrapałam się na Breche przeciąg wywrócił mnie na skały. Wyło i zacinało lodem. Wtłoczony w wyrwę strumień powietrza dusił, nie pozwalał oddychać. Udało mi się jakoś przewlec na drugą stronę, a potem zejść kilkanaście metrów w kopnym śniegu. Od przełęczy pojawił się ślad kilku stóp. Był weekend i trochę ludzi w górach. Widoczność spadła poniżej metra. Był duży mróz. Peleryna w której mokłam od rana zamarzła i zrobiła się sztywna jak tektura. Byłam zadowolona, że miejscami widzę niezawiany ślad. Wiedziałam gdzie jest schronisko, ale zobaczyłam je dopiero stojąc u drzwi. Było otwarte. Wewnątrz trochę ludzi. Postanowiłam zostać na noc  chociaż była dopiero piąta.

Cyrk Gavarnie pokazał się dopiero rano…

1716 Razem 3 Dzisiaj

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *