wypalenie?

Co jakiś czas dopada mnie zniechęcenie. Zwykle dotyczy piętrzących się, beznadziejnie rutynowych spraw. To normalne, kryzys trzeba przeczekać, a sprawy jakoś pozałatwiać. Takie już jest. Gorsze są zniechęcenia nie dotyczące niczego szczególnego. Narastają stopniowo, niemal niedostrzegalnie. Z pewnością mają setki drobnych powodów, ale ich ujawnienie zwykle powoduje jakiś jeden nieistotny, ale przykry bzdet. To moment, w którym trzeba interweniować. Przegapienie go prowadzi do nieodwracalnych szkód. W ten sposób straciłam kiedyś zainteresowanie projektowaniem mody.

Teraz coraz trudniej mi pisać. Nie dlatego, że góry mnie męczą. Wręcz przeciwnie, gdybym mogła wcale nie przestawałabym iść. Zaczynałabym o wschodzie i kończyła o zachodzie słońca. Moja działalność miałaby prosty i niepodlegający dyskusji cel. Najchętniej przesuwałabym się ze wschodu na zachód, tak jak Mały Książę codziennie obserwując kolejne i kolejne zachody słońca, niby takie same, ale jednak inne. Zniechęcenia czy modne teraz wypalenia zawodowe nigdy nie dotyczą  Natury czy Piękna, nawet nie istoty tworzenia. To co tak nas dołuje to ludzie, a właściwie brak zrozumienia, czy docenienia z ich strony. Podmiotowe traktowanie. Nasza przezroczystość. Nieistnienie. Nie wiem czy te uczucia mają jakiekolwiek uzasadnienie w rzeczywistości i zapewne nikt wpadający w tego typu „dół” tego nie wie. Poradniki radzą (wybaczcie masło maślane) znaleźć sobie inne pole zainteresowania, zastosować płodozmian.

Mam niestety poważny wewnętrzny defekt. Muszę coś tworzyć. Robię to od dziecka i na pewno mi już nie przejdzie. Szkoda, że nie są to konfitury na zimę, z pewnością byłaby z nich większa korzyść. Moje działania zwykle są jednak bezużyteczne, czy może inaczej i bardziej na czasie- są niedochodowe, nieprzynoszące profitów, robione tylko dla samej przyjemności tworzenia. Przez ostatni miesiąc, a może to już dłużej z braku innych interesujących celów, fotografowałam zmierzch na naszej plaży-podmiejskiej, zwykłej, jeziornej nie morskiej. Słońce zachodzi teraz coraz wcześniej i muszę uważać, żeby tam zdążyć. Pies wlecze się niemiłosiernie, znudzony tą wciąż powtarzaną drogą. Zdjęcia czasem mi się podobają, a czasem nie. Wiele pięknych wieczorów przegapiłam. Te bardziej udane wyglądają tak:

Postanowiłam fotografować tak banalne miejsce do tego w banalnym wielokrotnie wyszydzanym oświetleniu, bo to zadanie wydaje mi się  intrygująco trudne (moim celem wcale nie jest kicz), a logistycznie i czasowo jest proste. Mieszkam bardzo blisko.

Mam zamiar nie przerywać przez całą zimę. Z tego co się uzbiera złożę galerię. Ciekawe jak się będzie miało do zdjęć znanych fotografów na przykład hmm…z Islandii? … nasze jezioro potrafi tak pięknie zamarzać :)

PS: Zapisuję sobie tu ten cytat, żeby nie zapomnieć:

Zawdzięczam fotografii wiele cennych życiowych nauk. Bodaj najważniejszą rzeczą, jakiej się dzięki niej nauczyłem, jest ta, że nasze życie trwa bardzo krótko. Aparat fotograficzny służy mi do spowalniania i wydłużania czasu, który został nam dany.” Chris Orwig. Poezja obrazu. Nowe spojrzenie na kreatywną fotografię.

 

3107 Razem 6 Dzisiaj
Share

4 myśli na temat “wypalenie?”

  1. Niemoc boli, ogladalem nie raz sklep kwarka i nigdy nic nie kupilem, wzory sa takie jakies malo techniczne (nie wszystkie) no i ceny dla niemcow, marka prawie wcale nie wystepuje w polskich sklepach stacjonarnych :(

    Mysle ze mozna baaaaaaardzo jeszcze duzo zmienic we wzorach projektowych coz moze bedzie to podpatrywanie konkurencji. No chyba ze niemcy lubia proste konstrukcje.

    Dzis prawie wszystko mam merino ale kupuje w decathlonie koszulke po 30-60zl nie stac mnie na smartwoola/icebreakera/kwarka po 250. Ubrania z polaru – moim zdaniem odchodza w zapomnienie, drogie smierdzace, czesto jakies odpady PET ze smietnika przerabiane w chinach cieplnie.

    WWW napewno mozna odswiezyc bo wyglada dosc staro.

    ps.

    Profesor przepytuj przyszłą studentkę na egzaminie na politologie.
    Prof. : Kto wygrał ostatnie wybory ?
    Studentka : – Eeeeee ?
    Prof.: Kto to jest Donald Tusk ?
    St :- Kto ????
    Prof. : Jaki jest program Platformy Obywatelskiej ?
    St:- Czego ????
    Prof. : A skąd Pani się tu wzięła !!!
    St. – Z Bieszczad
    Profesor zamyślony patrzy w okno : A może by tak spieprzyć w te Bieszczady…

    1. no właśnie…. jeśli ktoś z Was miał jakiekolwiek wątpliwości na temat, tego co mnie tak dołuje ten komentarz wyjaśnia wszystko.
      Drogi Observerze kimkolwiek jesteś:
      -Nie mam problemów z niemocą, chociaż nie wykluczam, że kiedyś dotknie i mnie. Współczuję
      -Niemcy lubią proste konstrukcje i ja też. Konkurencji nie podpatruję. Wyjaśniałam to wielokrotnie, nie będę powtarzać.
      -Lista sklepów jest na stronie Kwarka, polecam spojrzeć
      -wełna Kwarka kosztuje znacznie mniej. Ceny są w sklepie.
      -Powerstretch nie śmierdzi, Nie zawsze jest tak, że skoro nie widać różnicy nie warto przepłacać, czasem niestety różnicę czuć.
      -W Bieszczady jak najbardziej polecam, są wystarczająco daleko.
      PS: mam nadzieję, że to dowcip

      1. Kasiu, twórz i nigdy nie przestawaj! Nawet, jeśli są to projekty na ten moment tylko do szuflady, czy zdjęcia powstające z potrzeby chwili. Czy w obecnych czasach wszystko musi być obowiązkowe dochodowe, czy do bólu użyteczne? A jeśli patrze na Twoje zdjęcia, i robi mi się ciepło na serduchu, to jak ocenić ich użyteczność? Czysta ekwilibrystyka :)

        PS. Ten komentarz to zapewne dowcip, albo Pan jakiś nieco sfrustrowany. Cóż, decathlon też potrzebuje klientów, chociażby na te „techniczne” koszulki za 30 zł (cokolwiek miałoby to oznaczać ;)

        1. Asiu, niestety jest presja żeby być pięknym (=przyozdobionym), młodym (=technicznym) i bogatym (=jak nie widać to po co przepłacać). To się chyba opłaca korporacjom :)). Trochę mnie takie komentarze dołują, chociaż staram się nie traktować ich bardzo serio. Paradoksalnie przez całe lata piszę tu o najlepszym znanym mi sposobie pozbycia się frustracji- Górach. Opisują trasy, tak, żeby mógł je powtórzyć każdy, pokazuję jak to w praktyce działa, i że nie kosztuje niemal nic… a na koniec obrywam rykoszetem od sfrustrowanych!… i jak tu się nie dołować?
          PS: żeby już nie nudzić w komentarzu wiecej napisałam tu: http://blog.kwark.pl/?p=11055

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.