zimą przez tajgę cz10

Pomimo tego, że nie wiedziałyśmy co nas dalej czeka, a może właśnie dlatego spędziłyśmy w Mattit Ravadas przyjemny leniwy poranek. Tuż przed wyjściem, kiedy Agnieszka tradycyjnie poszła po drewno, mające  uzupełnić wypalone przez nas zapasy urwała się klamka. Wewnętrzna cześć nadal działała, zewnętrzna wisiała. Kręcenie nią nie miało wpływu na zamek… Cóż gdyby coś takiego zdarzyło się samotnemu wędrowcy byłby poważny kłopot. Zwłaszcza gdyby rzeczy utknęły wewnątrz. Próbowałyśmy to jakoś naprawić, ale nie miałyśmy narzędzi. Udało nam się tylko zabezpieczyć przed nieumyślnym zamknięciem. Dla pewności zakleiłyśmy jeszcze zamek taśmą i wywiesiłyśmy kartkę. Niedomknięte drzwi zablokowałyśmy łopatą. Miałyśmy nadzieję, że to tymczasowe, natychmiast po dojściu do cywilizacji chciałyśmy zgłosić to lasom państwowym. Dotarcie tu na skuterze to chwila, pieszo mogło zająć więcej niż dzień. Pogoda była nieciekawa. Pochmurnie, bardzo ciepło. Śnieg kleił się do nart, smarowałyśmy je, ale niewiele to dawało. Musiało być koło zera, może i cieplej. Padał mokry śnieg. Nawigacja nie była problemem, nasz poprzednik dotarł do szlaku skuterowego, o którym wiedziałyśmy od obsługi kempingu. Nie było go na naszej mapie, ale w terenie był świetnie widoczny. Regularnie używany. Ubity. Biegł lasem, potem wąskim kanionem aż do ciągu wywianych jezior. Patrzyłyśmy uważnie na boki szukając jakiejś nieznanej nam chatki. Fajnie byłoby tu jeszcze zostać, ale wszelkie próby znalezienia czegoś ciekawego kończyły się w zaspach. Daszek- jak nam się wydawało okazywał się zwalonym świerkiem, daleki domek – bliskim mrowiskiem. Bramka spróchniałym pniem. Śnieg w lesie był tak miękki i gesty, że odechciało nam się schodzić ze śladu. Na jeziorach było znacznie lepiej, ale i tak od chatek i doliny Lemmenjoki oddzielał nas gęsty las. Po południu pogoda zaczęła się lekko poprawiać. Przez dziury w chmurach przeświecały strumienie światła. Mocno wiało, chmury pędziły, cienie przesuwały się po lesie. Było pięknie. Potem coraz jaśniej, bardziej słonecznie. W pewnej chwili zobaczyłam torbę foliową. Chciałam zejść w zaspy i zabrać, bo to śmieć, ale Agnieszka podejrzewała, że może to szlakowy znak. Rzeczywiście teren był tu bardziej mylny, rzadkie kępy drzew w połaciach śniegu- pewnie bagna. Rozglądałam się  na boki, bagna zimą są bardzo ładne i nagle usłyszałam skuter. Ponieważ na kempingu ostrzegano nas, że górnicy ciągają teraz ciężkie przyczepy i nie mogą ani się zatrzymać ani zjechać z ubitego śladu zeszłyśmy z drogi w kopny śnieg. Od razu wpadłyśmy do kolan. Tak nas zastali trzej zamaskowani panowie. Na nasz widok stanęli, pewnie mocno zdziwieni. -Podwieźć was?- usłyszałyśmy. Zgodziłyśmy się natychmiast. Może już nigdy w życiu nie zdarzy nam się podróżować z poszukiwaczami złota. Agnieszka pojechała pierwsza, nasze pulki i narty weszły do jakiejś podziurawionej rury. Trzeci skuter ciągnął spłaszczone beczki. Tak dotarłyśmy z powrotem na kemping. Było wcześnie, dopiero po czwartej, nawet nie miałam ochoty zostawać na noc, ale i tak los zdecydował za nas. Nie było miejsc. W piękne sobotnie popołudnie przeszłyśmy 10 kilometrów szosą. Na nartach. Tuż przed połączeniem z główniejszą drogą zabrał nas Fin w furgonetce. Tu już się nie dało iść. Szosę odśnieżono. Ruszyłyśmy pomimo tego poboczem i na szczęście zgarnął nas jakiś dobry człowiek.  Siedziałam z tyłu, więc słyszałam tylko strzępy rozmowy. Agnieszka przekonywała go, że wcale nam nie odbiło… tak po prostu szłyśmy sobie nocą do Inari, bo w Lemmenjoki nie było już miejsc. Wysiadłyśmy na stacji benzynowej. Znalazłyśmy supermarket, zjadłyśmy. Byłam strasznie zmęczona, ale Leśna miała plan.

Klucząc, bo szlak wygadał teraz inaczej niż latem poczłapałyśmy do odległej o 4 kilometry chatki. Była maleńka więc widząc ogień zmartwiłyśmy się, że też nie mam miejsc. Okazało się, że to grupa z hotelu. Czekając na zorzę rozpalili piękne ognisko. Odchodząc poczęstowali nas herbatą, zostawili zbywającą im wodę i pięknie nagrzaną chatkę. Nie była przeznaczona do nocowania, miała tylko jedna pryczę. Aga bohatersko ułożyła się na ławce i nawet z niej nocą nie spadła… Pomimo tego, że nie było zorzy zrobiłyśmy tam piękne zdjęcia. Ciemne, gwiaździste niebo, światło ogniska, potem wschód księżyca wśród drzew. Rano śnieżyca oświetlona porannym światłem. To już widziałam tylko ja. Leśna spała na swojej ławce jak suseł.

591 Razem 3 Dzisiaj
Share

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.