Alpy Nadmorskie cz11

Po wilgotnej nocy przyszedł piękny dzień. Przyzwyczailiśmy się już do dobrej pogody więc nie zmartwił nas coraz grubszy z każdym dniem szron. Byliśmy pewni, że nasz świat szybciutko się nam znów ogrzeje. Rzeczywiście pierwsze godziny dnia były słoneczne. Chmury pierzaste i białe przewalały się bardzo blisko nas ocierając się o Col de Lombarda. Dojście tam zajęło nam troszkę czasu. Chociaż to blisko, a szlak przecina cywilizowane miejsca (nartostrady, wyciągi) ścieżka jest słabo oznakowana i nieuczęszczana, więc niewidoczna. Tak czy siak było wcześnie i chociaż to niedzielny poranek, na tej wysokiej drogowej przełęczy przez chwilkę panował idealny spokój. Tylko my, intrygujący różowy baraczek i kłęby przepięknej mgły. Po drugiej stronie szosy pojawiały się co jakiś czas bunkry (okresowo pożerane przez mgłę),  po chwili nadjechał motocyklista, potem kolejny i jeszcze jeden… Stawali na zakręcie i podziwiali widok. Witali się, gadali robiło się ich coraz więcej. Przyglądaliśmy się temu przez chwilkę susząc namiot. Zeskrobanie szronu było już niemożliwe i teraz nasz tropik ociekał. Wiatr radzi sobie z czymś takim szybciutko. Nie minęło 20 minut i zaczęliśmy się zwijać. Postanowiłam jeszcze sfotografować baraczek (po swojemu, wiec na długim czasie- zdjęcie jest tu ). Ustawiłam się, odczekałam ile trzeba i w momencie kiedy trzasnęła migawka tył baraczka otworzył się z niepokojącym piskiem i pojawił się w nim pan- sprzedawca kawy! Wypiliśmy oczywiście. Była smaczna, nawet z ekspresu podana stylowo w plastikowych kubeczkach i wszystko to za 1,5 Euro w komplecie z oszałamiającym widowiskiem- wałem chmur przeciskającym się do Francji z Włoch.

Dalsza droga była długa i łatwa. Ścieżka do Santa Anna de Vinadio prowadzi gładką, prawie bieszczadzką granią. Część łąk na zboczach nadal pokrywają pola kolczastego drutu, są resztki baraków i bunkrów i widoki na obie strony jak to na granicy. W ten niedzielny poranek oprócz nas wybrało się tam tylko 3 rowerzystów. Najpierw my znaleźliśmy ich wentyl, a potem oni naszą baterię :) Miłe spotkanie.

Ścieżka przechodzi przez przełączkę i opada skalistym zboczem pełnym dziwnych kapliczek. Mnóstwo plastikowych figurek świętych, zdjęcia papieży, kupki kamyczków i sztuczne kwiaty. Wszystko to ustawione rzędem wzdłuż szlaku. Niedaleko już stąd do Sanktuarium Santa Anna de Vinadio. Wierząc mapom powinno tam też być schronisko, ale znaleźliśmy tylko ogromny parking i bar- wypełniony po brzegi i głośny. Podłączyłam baterię, poczekaliśmy w gigantycznej kolejce po kawę (bardzo dobrą i bardzo tanią) i nagle już chyba przy drugiej kolejce bar się wyludnił. Pomyślałam, że skoro jest spokój to przejdę się zobaczyć kościół. Znalazłam tam ten cały tłum już spokojny, skupiony i upakowany w niewielkiej kaplicy. Nie wiedziałam, że odprawia się tam mszę o drugiej i przypadkiem też miałam przyjemność w niej uczestniczyć.

Po mszy ludzie zaczęli zjeżdżać na dół, a my zabraliśmy ładowarki i ruszyliśmy w przeciwną stronę. Minęliśmy kilka nieczynnych schronisk (raczej nie górskich, tylko dla pielgrzymów). Mgła darła się na okolicznych szczytach i zrobiłam całe mnóstwo zdjęć. Cieszyłam się, że dotarliśmy tam dopiero po południu. Rano pewnie spacerowało tu mnóstwo ludzi, teraz byliśmy zupełnie sami. Do nocy przeszliśmy jeszcze przez przełęcz Passo Tesina i zeszliśmy w bardzo gęstą mgłę. Wypatrzyłam na mapie malutki stawek. Wydawał się idealnym biwakowym miejscem. Rzeczywiście była tam i woda, i pola mięciutkich trawek (wcale nie wszędzie podmokłych). Było też mnóstwo drewna na opał, ale Jose nie chciał rozpalać. Wydawało mi się, że jesienią nie jest to już zabronione, ale nie walczyłam. Faktycznie wiał bardzo silny wiatr. Sterta drewna, którą uzbierałam, na pewno jeszcze kiedyś się komuś przyda…

591 Razem 1 Dzisiaj

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *