Pireneje wrzesień cz5

Byłam w Val del Ara wiele razy, nawet nie wiem czy bym je umiała policzyć. Podchodząc długo, bo to długa dolina, przez cały dzień nie mogłam się opędzić od wspomnień. Urywkowych, czasem bardzo dziwnych. Śnieżnobiały biustonosz Bogny bujający się na wietrze we framudze wyrwanych drzwi cabany Labaza… Kiedy tam spaliśmy, awaryjnie, bo nie udało nam się zejść niżej, w puste odrzwia wlazła krowa i nie umiejąc się wydostać, starała się nie robić hałasu. Obudziłam się tylko ja, spojrzałyśmy sobie w oczy- Nie mów nikomu- patrzyła krowa bardzo żałośnie. Teraz nie mogłam już sobie przypomnieć czy komuś o tym wtedy powiedziałam. Moi przyjaciele byli w Pirenejach pierwszy raz. Wcześniej tylko schroniska, kempingi, wszystko ich szokowało, dziwiło. Teraz nawet by nie mrugnęli. Mijając Labazę zajrzałam do wnętrza. Drzwi były już naprawione, betonową podłogę wyścielała folia, były świece i papier toaletowy. Fajnie.

Wyżej minęłam kamień, za którym ukryliśmy się kiedyś nocą z Jose. Wiało wtedy upiornie, była zima, a my wykończeni zejściem z Collado Letrero nie dobrnęliśmy na noc do Labazy. Spaliśmy na glebie, bez namiotu. Poranek był piękny, słoneczny. Mijając teraz Letrero nie mogłam zrozumieć jak w ogóle udało nam się wtedy zejść. Skalisty rumosz wydawał się bardzo stromy- widziałam to oczywiście z daleka, a perspektywa dodaje stromizny. Przez moment pomyślałam żeby wdrapać się nad stawy Bacias i zobaczyć jak wyglądają bez śniegu. Mogłabym potem przejść pod Coll Aratille, na której lata temu wkurzały się na mnie dzieci wyciągnięte (chyba siłą?) na HRP. Leciałyśmy wtedy z ogromną prędkością. Znad Lac Aratille przebiegłyśmy Coll Aratille, Col de Muletes, przeskoczyłyśmy obok Refugio Oulettes de Gaube i przez Baysellance dotarłyśmy na noc do Gavarnie. Był upał, bezchmurne niebo, silne słońce i starsza córka dostała udaru słonecznego…

To wspomnienie powstrzymało mnie od powtarzania trawersu. Zostałam na kopczykowanej ścieżce, myśląc, że nic nie szkodzi, popatrzę jak wygląda letnie wejście na Mulletes. Zimą, kiedy tu byłam ostatnio z Jose wdrapanie się tam było dość paskudne. Myśląc o tym zagapiłam się (przecież tak dobrze znam tę dolinę!) i automatycznie trzymając się nigdy wcześniej niewidzianych kopczyków znalazłam się w zupełnie mi nieznanym miejscu. Ścieżka, nie pokazana na żadnej z moich map wspinała się skalistym żlebem. Wyraźnie widziałam ślady deptania, były kopczyki. Nie wiedziałam czy kontynuowanie jest rozsądne, ale też nie chciało mi się zawracać. Żleb wypłaszczył się w skalistym kotle. Śnieg, głazowisko, bardzo dziko. Wyżej spokojna przełęcz i skaliste, poszarpane zejście, nieoznakowane i miejscami strome, ale z jakim pięknym widokiem! Schodziłam tuż pod ścianą Vignemale najwyraźniej przez Col de Oulettes. Pojęcia nie miałam, że jest przechodnia.

Zanocowałam troszkę powyżej schroniska, Mogłam zejść, miałam jeszcze czas, ale jakoś mi się nie chciało do ludzi. Rano okazało się, że byłabym sama. Schronisko było puste, bez gości.

282 Razem 12 Dzisiaj

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *