Trollaskaga cz1

Mężczyzna, który podrzucił mnie kawałek za Akureyri uznał, że mi odbiło. Padał deszcz. Zimno. Góry we mgle, ociekające, niewidoczne. -Rzeczywiście na mapie są szlaki? Jesteś pewna? Czy ktokolwiek w ogóle wie gdzie ty idziesz? -Po co? Sama nie wiem gdzie idę. Mam mapę, namiot i zapas jedzenia. Tu nie ma niebezpiecznych zwierząt- Nikogo tu nie ma!- przerwał mi. – Masz telefon? Wyślij do kogoś wiadomość gdzie jesteś i gdzie masz zamiar być za kilka dni. Podziękowałam. Obiecałam, że to zrobię.

Tymczasem przeszłam przez most i ruszyłam wstecz polną drogą. Szlak skręcał dopiero za kilka kilometrów. Droga łączyła farmy i letnie domki. Śledziłam zbocza, powinny tu być jakieś szlaki, na mapie było ich nawet kilka. Detale pasowały, skręt rzeki, wodospad. Most, ale ani drogowskazu ani znaku. Było zbyt mokro żeby studiować mapę. Uważałam tylko żeby trafić w „mój skręt”. Za mostem, pomiędzy dwoma domkami wzdłuż rzeki. Nie było ścieżki. Do nocy podeszłam tylko kawałek. Tyle, żeby mnie nie było widać z drogi. Z zalanej górki obserwowałam fragmenty gór dzielących mnie od Akureyri- białe. Dopiero rano doczytałam, że większość szlaków (na mapie wykropkowanych) jest niewidoczna w terenie i nieznakowana. Ten który wybrałam- najłatwiejszy, zaznaczony przerywaną linią powinien być bądź znakowany bądź oczywisty. Biegł doliną na niewysoką przełęcz i schodził. Nie było na nim ani jednego szlakowego znaku. Na kawałkach widziałam owcze ścieżki. Rozchodziły się w różne strony lub znikały w trawkach. Nauczyłam się je ignorować.

Pomimo złej prognozy pogody (przed wyjazdem pokazywała 14 deszczowych dni) ranek był słoneczny. Chmur coraz mniej, piękne widoki. Dolina wspina się na 500 metrów. Przełęcz jest tak szeroka, że niewidoczna, po prostu rzeka spływa w drugą stronę. Szłam powoli, zawsze tak jest pierwszego dnia. Obserwowałam góry. Porównywałam z mapą. Tu też odchodziło kilka szlaków. Spodziewałam się, że je jakoś zobaczę. Nie było nic. Ani śladu ścieżki, ani kopczyka, ryski na piargach. Nic. Stromo, wysoko dużo śniegu. Nawet nie wyobrażałam sobie jak tam iść. Po południu zobaczyłam po drugiej stronie rzeki chatkę. Wiedziałam o niej. Na mapach Trollaskaga jest zaznaczonych kilka schronów. Ponieważ nie wiedziałam czego się po nich spodziewać, zaraz po przyjeździe odwiedziłam biuro klubu górskiego w Akureyri. Kobieta, która tam pracowała nie umiała mi odpowiedzieć, ale zadzwoniła do kogoś jak się okazało właściciela tej pierwszej chatki. Pozwolił mi przenocować. Gdyby nie to, prawdopodobnie bym ten domek minęła. Żeby do niego dojść trzeba zejść z półtora kilometra, przejść kładkę nad rzeką, wrócić. Byłam bardzo ciekawa co zastanę. Schronik był bardzo podobny do Bard (gdzie spalam 2 lata temu idąc do Askji), czysty spory, nawet z łazienką (wodę nosiło się wiadrem). Miał zamek szyfrowy, ale nie był zamknięty. Nie wiem czy to przypadek czy standard. Byłam wdzięczna. Nie wiedziałam kto jest użytkownikiem, było tam dużo sypialnych miejsc. Sporo talerzy, kubków dużo kawy i zapas kartuszy. Świetnie się tam wyspałam. Wysuszyłam, poczytałam książki z opisami tras. Znów przestudiowałam swoje mapy. Od chatki biegł szlak w górę rzeki. Pod lodowcem rozdzielał się. Obie odnogi prowadziły do Dalviku. To nie mogło być bardzo daleko. Widziałam już fiord i wyspę Hirsley. Najprościej byłoby oczywiście zejść, ale kusiły mnie wyższe góry. Pomyślałam, że zdecyduje pogoda. Jeśli będzie dobra widoczność idę w górę.

 

Share

Pöyrisjärven erämaa cz8- Hetta

Dzień był ciepły, a jedyne ubranie zdolne powstrzymać komary, jakie miałam to nieprzemakalne spodnie i wiatrówka (nasza Laponia). Martwiłam się czy nie będzie gorąco, ale nie. Było przyjemnie. Przed wyjściem sfotografowałam fragmenty mapy bojąc się, że jak pobłądzę nie zdążę. Nie mieliśmy zapasu czasu. Następnego dnia musieliśmy już jechać na prom. Te zdjęcia okazały się niepotrzebne. Nie dlatego, że była sieć, bywała równie często jak w innych miejscach, ale bo droga była oczywista. Czasem oznakowana krzyżami (dla odróżnienia od skuterowej te były stare i miały biały brzeg).  Nie tak ubita jak do Nakkala.  Bardzo ładna. Krzyżowała się czasem ze skuterową, nieużyteczną latem, bo przecinała jeziora i bezdenne bagna. Ja też trafiłam na kilka podmokłych miejsc. Były piękne, nietrudne do przejścia. Maliny moroszki kwitły już całymi łanami. Wśród białych kwiatów spotkałam też różowe. Najładniejsze przy chatce Näkkälän välitupa, ładnej, dużej, schowanej w brzozowym lesie.  Wnętrze było przyjemnie chłodne. Najpierw wypuściłam stamtąd spanikowanego trzmiela zamkniętego przez jakiegoś poprzednika. Bzyczał biedak nerwowo przy szybie. Potem odszukałam wpis Agnieszki. To jakby spotkać kogoś znajomego. Jeszcze później postanowiłam coś ugotować. Długo łaziłam w klapkach po bagnie szukając wody, w końcu zadowoliłam się deszczówką z kałuży. Było wcześnie dopiero chwilkę po południu, a na mapie to połowa drogi. Zgodnie z obietnicą wysłałam sms do Aldka i dostałam odpowiedź. Panowie dotarli prawie do Nunnanen. Nie podejrzewałam (i oni zapewne też nie), że resztę drogi -ponad 20 kilometrów przejdą pieszo.

Żal mi się było rozstać z chatką. Chętnie bym tam posiedziała dłuższy czas. Było w niej coś bardzo autentycznego, jakieś poprzednie życie, historie sprzed lat. Nie wyglądała na budowaną dla turystów. Wyższa, z drewutnią w przedsionku. Na kwiecistej polance, która kiedyś mogła być pastwiskiem czy łąką. Zostawiłam tam resztki jedzenia, suszone warzywa opisałam po angielsku. Ciekawa jestem czy ktoś zaryzykuje i zje buraki. Może zimą…

Dalej było chyba jeszcze ładniej. Brzózki na skalistym grzbiecie. Bagna (w tą pogodę, w tym oświetleniu -piękne). Potem coraz więcej sosen, coraz wyższy, coraz gęstszy las. Na jakimś mokradle spotkałam miejscowego chłopaka. Jechał kładem na ryby, miał zamiar zostać w dziczy kilka dni. Byłam już blisko cywilizacji. Za chwilę trafiłam na znakowany pieszy szlak, a w zasadzie ich wiązkę rozbiegającą się po okolicznych lasach. Była też mapka. Trasy dla jednodniowych turystów. Jedna przecinała strumyk. Ucieszyłam się, bo brakowało mi wody. Szlak wyszedł na wysoką górę. Widziałam kilometry lasów na południu. Potem zobaczyłam też Park Narodowy Pallas-Yllastunturi. Wysokie pagórki na horyzoncie. Piękne. I szosę, którą można by skrócić drogę do ludzi. – Jechać do was czy lepiej zostać i nie przeszkadzać w męskim wieczorze? Pewnie chcecie na mnie ponarzekać? -napisałam do Aldka.- Nie masz szans, dopiero docieramy do samochodu, przyjedziemy po ciebie jutro rano. Była siódma, faktycznie troszkę późno na stopa. Przeanalizowałam kolejną mapkę pieszych szlaków. Strumyk był bardzo nisko, prawie w Hetta. Była też wiata odległa o kilka kilometrów, położona na widokowej górce. Uznałam, że tam nie ma wody. Zeszłam, umyłam się w strumyku, ugotowałam. Wypiłam ile się udało i napełniłam butelkę. Kiedy się zbierałam minęła mnie para z psem. Byłam blisko ludzi. Wróciłam tą samą ścieżką, skręciłam w stronę widokowej górki i na jakimś rozstaju zgubiłam drogę. Rozproszyły  mnie piękne widoki i mail od Agnieszki. Szukała miejsca gdzie mogłaby przeczekać kilka dni. W Stanach. W Sierra Nevada leżał głęboki śnieg. Złapała pasożyty, brała antybiotyk, jechała na  jakieś lotnisko stopem. Bez żadnych planów. W pięknym lesie zawalonym ogromnymi głazami, oświetlonym prawie poziomym słońcem (dochodziła 11-ta w nocy), gapiąc się na wspaniałe widoki myślałam jak mogę pomóc. Kogo znam w Stanach, czy Aneta nie jest teraz w Polsce, gdzie mieszka Kazik…

I hmm… zobaczyłam, że góra, na którą zmierzam została z boku. Wróciłam, obeszłam śliczne bagienko (jednak była woda!), zeszłam do wiaty. Północ zastała mnie na wierzchołku. Słońce wtedy już bardzo niskie oświetlało kilometry  bagien. Widziałam góry, które mijaliśmy w ciągu ostatnich dni. Może nawet Kalmankaltio gdzie  Roman z Aldkiem cieszyli się pewnie zdobyczami cywilizacji. Maszynki do golenia, czyste ubrania, pozostawione z powodu nadmiernej wagi słodycze. Duże namioty… Nie wiedziałam, że dorwą ich roje komarów, więc zejdą do chatki i tam też znajdą stary wpis Agi.

-Jestem w wiacie ponad Hetta, odganiam komary- odpisałam Agnieszce. -Coś wymyślę. – Nie musisz, już znalazłam. Zostaję u żony Kazika, co to jest teraz w Europie- Jest w Pirenejach?- upewniłam się, chociaż na świecie musi być więcej niż jeden Kazik. -Tak!- odpisała Aga -czy to możliwe, że świat naprawdę jest taki malutki…

Trudno mi było zasnąć tej nocy. Siedziałam i patrzyłam na słońce, na cień przesuwający się po jeziorze i zarys bardzo dalekich gór. W końcu (z rozsądku) nastawiłam budzik i rozłożyłam śpiwór na ławce. Nie chciało mi się stawiać namiotu.

Zjadłam śniadanie na dole w informacji turystycznej odległej o niecałe dwa kilometry. Panowie byli punktualni. Razem obejrzeliśmy wystawę (historia i kultura Samów) i troszkę mniej ciekawy film. Jechaliśmy prawie przez dwa dni. Aldek i Roman prowadzili na zmianę, ja (chociaż miałam zamiar czytać) patrzyłam na niekończący się las. Nie zmieniał się, ale mnie nie znudził. Na promie po raz pierwszy od dwóch tygodni zaszło słońce, i to przegapiłam. Przespałam.

Share