majówka na Sardynii

…to tylko wspomnienie. Zeszłoroczna majówka- Sardynia.

Na przełomie kwietnia i maja to jeden wielki kwietnik, kwiaty rosną na kamieniach i skałach, na suchym wybrzeżu, w korytach wyschniętych potoków, na pastwiskach,  w rowach, przy drogach, w ciemnym lesie… gdziekolwiek. Nie widziałam jeszcze takiej wiosny. Bardzo chciałabym tam kiedyś wrócić- to wymarzone miejsce na piękną i ciepłą majówkę.

relacja z Sardynii

…Zabieram się za nią ale wciąż jeszcze nie jestem gotowa. Tymczasem w międzyczasie na stronie Speleoklubu w Dąbrowie Górniczej już pojawiła się relacja. Nawet jestem na kilku zdjęciach :)

http://www.sdg.org.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=191%3Asardynia&catid=40%3Akaniony&Itemid=81

Nic dodać nic ująć… pozostaje mi tylko pokazać więcej zdjęć i może opisać trochę osobistych wrażeń.  Na temat temperatury wody w morzu istotnie można by polemizować…  mi się wydaje, że była ciepła, w każdym razie znacznie cieplejsza niż ta w kanionach:) Wczoraj przez cały wieczór przeglądałam nasze fotografie… fajnie tam było, cieszę się że pojechałam. Powybieram co lepsze, bo z jakością w tych skrajnie ciemnych i mokrych warunkach wyszło rożnie i jeszcze o kanionach na Sardynii napiszę, na razie muszę się uporać z nawałem bieżących i nie cierpiących zwłoki spraw. Kończymy kilka nowych letnich modeli, …ale to za chwilę :)

PS ( 24 lipca 2012) : dzisiaj dostałam link do filmiku z naszej Sardynii. Jak zaznaczył autor należy go oglądać razem z dźwiękiem. Fajny jest :)

http://www.dailymotion.com/video/xscmkh_sardynia-2012_sport

zresztą zobaczcie sami!

Sardynia- pierwsze wrażenie

Miałam zamiar usiąść i rzetelnie opisać kaniony, ale troszkę się gubię w natłoku zdjęć. Dostałam wszystko, z kilku aparatów, do uporządkowania są pewnie tysiące fotek. Ja sama zrobiłam ich chyba najmniej. Fotografowałam tylko w suchych miejscach. Mój Canon nie jest wodoodporny. Łatwiej mi opanować zdjęcia, które są wyłącznie moje… więc może zacznę od początku… czyli chyba od ziół? :)

Pierwszego dnia byliśmy w kanionie Rio Pitrisconi w masywie Nieddu na północy wyspy. Wybraliśmy go bo był po drodze, poza tym wiedzieliśmy, że będzie w nim woda. Z promu zjechaliśmy już w ciemności.  Szczerze mówiąc byłam tak śpiąca, że całą tę drogę przespałam. Jak przez mgłę pamiętam jak nie udało nam się dojechać do z góry upatrzonej plaży -chcieliśmy się romantycznie przespać nad morzem, ale utknęliśmy. Mapa Google się myliła -na dróżce nie było mostu. Zrobiło się bardzo późno więc zdecydowaliśmy się podjechać w stronę kanionu. Tuż po skręcie w boczną drogę zatrzymali nas Carabinieri. O dziwo nasze wyjaśnienie, że jedziemy na kanion (grubo po północy!) natychmiast ich uspokoiło. Puścili nas, a my podjechaliśmy jeszcze kilkaset metrów wąską gruntówką i rozbiliśmy biwak w pięknym miejscu nad  małą rzeczką. Był nawet kran sprowadzający z gór pitną wodę.

Wszytko to wypatrzyliśmy w świetle latarek.  Padliśmy od razu i Sardynię zobaczyłam w zasadzie dopiero rano. Obudziłam się pierwsza, na chwilę przed świtem.  Wyszłam z namiotu jak zwykle z aparatem, z tym że zamiast tego, który mam zwykle w górach (na film)  zabrałam cyfrowy- dużą i ciężką lustrzankę. Cały świat ginął w czerwonym świetle, niestety chyba jeszcze na wpół spałam i  zdjęcia wyszły mi bardzo nieostre.

Nikt się nie ruszał, więc wróciłam do ciepłego śpiwora, a kiedy się znów obudziłam padało.

Nasz biwak otaczało całe morze pięknych kwiatów, a wilgotne powietrze wypełniał intensywny zapach ziół.

Zbocze nad nami  gęsto porastały opuncje, ale na szczęście nie trzeba się było przez nie przedzierać. Do wejścia do kanionu można się dostać polną drogą.

W dolinie rzeczki  kopry i asphodele wystawały z gęstych zarośli poprzerastanych żarnowcami czystków.  Co jakiś czas pojawiał się ogromny krzaczasty wilczomlecz, a pomiędzy białymi czystkami trafiał się pojedynczy fioletowy. Żarnowce miały już pąki, ale jeszcze nie kwitły. Wszystko wokół ociekało wodą.

Nieddu to niskie, skaliste granitowe góry. Pięknie wyglądały zwilżone deszczem, w pełni wiosennego rozkwitu. W sumie żałuję, że mieliśmy na nie tak mało czasu. Pitrisconi to jedyny kanion w tym rejonie, do którego udało nam się znaleźć opis. Najprawdopodobniej jest ich tam więcej, niestety nic o nich nie wiadomo. Kiedy się pakowaliśmy minęło nas kilka samochodów- Sardynia jest pełna  w miarę przejezdnych gruntowych dróg, niestety nikt z pasażerów nie wyglądał  na kanioningowca. Najprawdopodobniej po górach kręcili się tylko mieszkańcy i nieliczni niedzielni turyści (była niedziela). Okolica sprawiała wrażenie bezludnej i dzikiej, ale w zaroślach było kilka rozrzuconych daleko od siebie domów. Przy wyglądającej na opuszczoną polnej drodze rosły świeżo zaszczepione gruszki i co jakiś czas trafiały się płoty oddzielające pastwiska.

Sardynia

Nie wiem dlaczego jedne miejsca nawet jeśli wywołują zachwyt, po jakimś czasie przepadają w natłoku innych wspomnień, a inne, chociaż trudno sobie uświadomić dlaczego, przyciągają i od początku wiadomo, że nie uda się o nich zapomnieć.

Magiczna jest już sama podróż na Sardynię. Prom płynie wzdłuż wschodniego brzegu Korsyki i przez kilka godzin leżąc na leżaku,( oczywiście w puchowym śpiworze:)) , mogłam oglądać znane mi sylwetki najwyższych korsykańskich szczytów. Widać niemal całą trasę GR20!

Góry na Sardynii są niższe i mniej strome niż korsykańskie. Na pierwszy rzut oka wydają się płaskie, z bliska są skaliste i pełne kanionów.

Sardynia jest dzika, mało komercyjna,  różnorodna i bardzo piękna. Opiszę wszystko dokładniej jak się trochę pozbieram. Teraz zamieszczam tylko kilka zdjęć.

Jak zwykle przy kanioningu sporo czasu spędziliśmy w samochodach. Na początku trochę mnie to denerwowało (na górskich, pełnych zakrętów drogach jest mi niedobrze). Potem przyzwyczaiłam się i zaczęłam doceniać samochodowe widoki.

Mieliśmy tylko tydzień i chociaż początkowo planowałam wyrwać się na kilka dni w góry, zostałam, bo szkoda mi było rezygnować z kanionów.

Tym bardziej, że trafiła mi się świetna ekipa i ja, zatwardziały samotnik po raz pierwszy od bardzo dawna, mogłam poczuć się jak uczestnik dobrze zorganizowanej wycieczki. Nie musiałam decydować, czytać opisów, a nawet zbyt wiele myśleć, bezpiecznie otoczona ludźmi znacznie lepszymi niż ja. Szczerze mówiąc całkiem fajne uczucie :) Luksus.

Przeszliśmy 5 różnych kanionów. Pozbieram zdjęcia i postaram się cokolwiek opisać. Niektóre dojścia dość trudno znaleźć, a w przewodnikowych opisach są błędy. Najpiękniejszym kanionem (być może powinnam go nazwać wodną jaskinią ) jest podziemna Grotta Donini. Bardzo fajny był też kanion Orbizi.

Sardynia ma niezwykłą, niepodobną do żadnego znanego mi miejsca szatę roślinną. Wiosną hale, lasy, pobocza dróg, a nawet same kaniony są pełne pięknych pachnących kwiatów, znacznie bardziej okazałych niż można by się spodziewać w górach.

Same góry, chociaż na pierwszy rzut oka suche i jałowe, w wielu miejscach porastają cieniste lasy pełne ogromnych i na pewno bardzo starych drzew, głównie zimozielonych dębów.  Teraz w maju w poszyciu kwitły łany cyklamenów.

Wszędzie pasą się zwierzęta. Osły, świnie, krowy, owce i kozy łażą gdzie chcą i wyglądają na bardzo szczęśliwe.

W pasterskich domach można kupić lokalne sery. Ludzie też wydają się wyluzowani. Chociaż wszędzie są zakazy polowań, w lasach leży pełno łusek od naboi, a większość znaków drogowych wygląda jak sito.

Pomimo zakazu campingowania, nikomu (nawet Carabinieri) nie przeszkadzały nasze dzikie biwaki. Oszczędzając czas dwukrotnie przenocowaliśmy przy kanonie. Z naszego bardzo zresztą fajnego domku w Santa Maria di Navarese musielibyśmy się codziennie tłuc ponad dwie godziny. Po gruntowych, pełnych dziur drogach da się jechać tylko bardzo powoli.

Pocztówki z Sardynii są często pełne nieprawdopodobnie kolorowych plaż. Myślałam, że są przekolorowane… a jednak okazało się, że to sama prawda :)

…bajka, prawda?