Pireneje listopad 14, cz6 Certascan

Czekałam na poranne widoki już od brzasku. Tak jak się czeka na oskarowy film. Wiatr ustał i powierzchnia Estany Romedo była gładka jak lustro. Piękna. Miałam nadzieję na cudowną grę świateł. Łaziłam po ośnieżonych skałach łamiąc kruchą skórkę na powierzchni śniegu, jak zwykle powstałą nocą po słonecznym dniu. Sypało mi się do pospiesznie zawiązanych butów, moczyło wysuszone nocą spodnie. Zagrażało znów suchym skarpetom. Nie przejmowałam się. Nic mnie nie mogło oderwać od fotografowania… no może śniadanie. Jose przespał te oczekiwania i wylazł ze swojego worka dopiero widząc jak na wyspie pojawia się słoneczne światło. Trudno nam było stamtąd odejść. Pogoda była fantastyczna. Góry czyste, oświetlone i białe. Aż po horyzont pusto, bezludnie i dziko- tylko my i małe stadko kozic. Możliwe, że niejedno, bo ośnieżone zbocza przecinała siateczka śladów. Niektóre nawet pasowały nam do niedźwiedzia… Nie byliśmy pewni, bo słońce zdążyło je już nadtopić.

Odnalezienie zasypanego śniegiem szlaku nie było łatwe, chociaż to droga, którą dobrze znam. W efekcie dotarliśmy do Certascan dopiero na chwilkę przed południem. Sala zimowa była pięknie wysprzątana. To dobre schronisko. Zjedliśmy, Jose wysuszył rzeczy (jego worek biwakowy źle oddycha), posiedzieliśmy, pozamykaliśmy i poszliśmy przez kopny śnieg wokół lac de Certascan na przełęcz Col de Certascan- wysoką, ale nietrudną. Na tej wysokości (powyżej 2500 m npm) śnieg był głęboki, ponawiewany i miękki. Szło się przez to powoli. Na trawersach, zwłaszcza nad samym jeziorem niezbyt przyjemnie, wyżej czasem troszkę w kółko, tak jak wygodniej i łatwiej. Na przełęczy wiało. Na zejściu śniegu było więcej, wpadaliśmy powyżej kolan. Dotarliśmy tylko do najniższego ze stawków Guerroso.  Najwyższe jezioro było zamarznięte, środkowe na dużych fragmentach zarósł lód, najniższy stawek był całkiem odkryty, a trawki nad nim jeszcze w miarę suche. Niebo zasnuła warstwa cienkich chmur, zerwał się wiatr, ale noc minęła nam spokojnie i ciepło. Tylko raz poczułam na twarzy kilka kropel, lub może kilka grudek lodu. Sosny bujały się więc pomyślałam, że to coś pewnie spada z nich. Nieźle mi się tam spało.

1848 Razem 6 Dzisiaj

2 myśli na temat “Pireneje listopad 14, cz6 Certascan”

  1. No piękne fotki! Ciekawe, że to przeważnie rankiem są najlepsze warunki do takich fotek. A w Pirenejach różnych różnistych stawów gdzie mogą są odbić obrazy jest niezliczona ilość. No i ten śnieg dodaje kolorytu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *