Pireneje listopad 14 Masyw Mauberme cz 5

<— Nasze ewentualne plany połażenia po raczej nieoznakowanej okolicy rano wydały się nierealne. Na sąsiedniej przełęczy (według mapy prawdopodobnie przechodniej)  leżał sypki, świeży śnieg. Wisiały sople. Wszytko to na wielkich głazach i na bardzo stromym. Popatrzyliśmy tylko i wróciliśmy po własnych śladach na Port Orla. Poszliśmy potem dalej w dól w kierunku schroniska Montgarri, przeszliśmy przez rzekę i podeszliśmy boczną, zacienioną i zmarzniętą na kość dolinką. Mieliśmy zamiar dotrzeć na Port Urets, ale to nie była najkrótsza droga ( krócej jest przejść wcześniejszą doliną- wychodzi się w ten sposób na Collado Nero, które już dogłębnie poznaliśmy poprzedniego dnia). Trawy były zalodzone, śniegu niewiele, mieliśmy nadzieję to szybko przebiec, ale pod samą granią sporo kluczyliśmy, a druga strona pokonała nas błyskawicznie. Wichura i śnieg, czasem po pas. Teoretycznie bliskie jeziorko, które trzeba było „tylko” obejść  zajęło nam czas aż do zmroku. Odechciało nam się wdrapywania na Port Urets. To mniej niż 300 metrów, ale w kopnym śniegu (bez rakiet) mogłoby zająć nawet 2 godziny.  Kłopot polegał na tym, że cabana na Port Urets była jedynym schronem w okolicy. Następny- Liat był oddalony o jakieś 4 godziny (latem). Prowadził do niego nudnawy, bo dość szeroki i wydeptany szlak GR19-1.

Pomyśleliśmy, że to w sam raz na noc. Drogę znamy, nie zabłądzimy. W ciemności nie okazało się to jednak ani proste ani szybkie. Gubiliśmy się na każdych rozstajach, stresowaliśmy na oberwanych trawersach. Głupio iść stromym zboczem ponad nieznaną, gęstą ciemnością. Ucieszyliśmy się widząc rozjeżdżoną przez ciężki sprzęt drogę, której tam nigdy wcześniej nie było i której nie było też i na mapie. Widocznie ktoś porządkował teren starej kopalni. Kilkanaście metrów wyżej, niedaleko od tejże drogi stała sobie drewniana altanka przyklejona do jakiś ruin. O dziwo otwarta. W środku wielki materac i zapas soli na jakieś 100 lat… może dla krów. Przenocowaliśmy oczywiście, bardzo zadowoleni. Doszliśmy najwyżej do połowy drogi, a było już koło 11-tej. Ciemno od co najmniej czterech godzin. Księżyc wschodził codziennie coraz później, teraz chyba dopiero nad ranem, ale niebo rozświetlały tysiące gwiazd. Byliśmy wyjątkowo daleko od jakichkolwiek sztucznych świateł. W gwiezdnym blasku ośnieżone góry wyglądały bajkowo, ale sfotografowanie tego nieco mnie niestety przerosło. Pierwszy raz robiłam tak długie naświetlenia. Nie wiedziałam, że czas ogranicza w zasadzie sama bateria. Żadna nie chciała pracować dłużej niż kilkanaście minut, a ożywała dopiero ogrzewana przez dłuższy czas przy ciele. Musiał być duży mróz. —>

2337 Razem 6 Dzisiaj

4 myśli na temat “Pireneje listopad 14 Masyw Mauberme cz 5”

  1. Nie byłem w tych rejonach więc mam takie pytania – z tego co wnioskuję z opisu da się w miarę łatwo zejść z przełęczy Port Urets czy szczytu Mauberme (i nie zgubić się) do Salardu?

    1. da się zejść bez trudności technicznych z orientacją to już bywa różnie. Ja szłam raz nocą, a raz w śniegu i mgle, stad pewnie kłopoty. Najprościej najpierw na płaskowyż (nad jezioro) potem szlakiem w kierunku Montgarri (są dwa), dalej już prosto-na Pla de Beret i w dół.

      1. Bardziej miałem na myśli najpierw nad staw Montoliu, dalej szlakiem GR211 (nie wiem czy to to samo co GR19-1, nie mogę namierzyć na mojej mapie) lecz tylko kawałek i zaraz odbijamy na południe jakimś skrótem by dojść do wyraźnego traktu prosto do Salardu?

        1. od samego jeziora jest gruntowa droga. Rozwidla się kilka razy i nie wiem czy są tam jakieś znaki. Na pewno da się tak zejść, ale chyba niezbyt ciekawie. Widziałam tylko GR19-1, skręca z tej drogi do Liat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *